“บรรพบุรุษของข้ากล่าวว่า หากจะสร้างสนามฝึก ก็ต้องสร้างให้กว้างไว้ก่อน แต่ข้าเองก็ไม่ค่อยเข้าใจเหตุผลเท่าไหร่”
นัมกุงชอนจุนเดินสำรวจรอบ ๆ พลางเอ่ยขึ้น
“สนามฝึกดีขนาดนี้… แต่กลับไม่มีใครใช้งานเสียแล้ว เสียดายจริง ๆ”
“บางครั้งการฝึกซ้อมตามลำพังย่อมมีประสิทธิภาพมากกว่า ที่นี่ไม่ได้ใช้สำหรับฝึกปกติ แต่ใช้เป็นลานประลองมากกว่า”
“ประลองงั้นหรือ?”
“เมื่อก่อนโซยอลเคยใช้สนามแห่งนี้บ่อยเลยล่ะ นางบอกว่าจะเอาชนะข้าให้ได้ แต่เดี๋ยวนี้โตขึ้นแล้ว นางไม่ค่อยอยากประลองกับข้าเสียเท่าไหร่”
“ท่านพี่!”
ถังโซยอลที่ยืนอยู่ข้างๆ ตะโกนลั่นเสียงดัง ก่อนจะแอบเหลือบมองข้าแวบหนึ่ง
ข้าเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ไม่แน่ใจว่าทำไมอยู่ ๆ นางถึงต้องมองข้าด้วยสายตาเช่นนั้น
ในขณะที่บทสนทนานี้ดำเนินไป นัมกุงชอนจุนเดินไปหยิบดาบไม้ ที่ติดอยู่ตรงกำแพงสนามฝึกขึ้นมา จากนั้นเขาก็ลองแกว่งมันไปมา
ถึงแม้ว่าเรื่องนิสัยของเขาจะพอมีปัญหาอยู่บ้าง แต่ดูเหมือนว่าฉายา “มังกรอสนี” จะไม่ได้มาเพียงเพราะชื่อเสียงของตระกูล
เพียงการเคลื่อนไหวเบา ๆ แต่ก็ยังคงเสถียรและทรงพลังอย่างเห็นได้ชัด
“ไหนๆ ก็เพิ่งกินข้าวเสร็จ ทำให้ร่างกายขยับง่ายขึ้นแล้ว ไยไม่ลองประลองกันสักหน่อยเล่า?”
เสียงของมังกรอสนีดังขึ้น พร้อมกับแววตาของผู้คนรอบข้างที่เป็นประกาย
