โอกาสได้ประลองกับนัมกุงชอนจุน ไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นได้ง่ายๆ คนที่มาร่วมโต๊ะอาหารในวันนี้ล้วนเป็นผู้ฝึกยุทธ์ จึงไม่แปลกที่พวกเขาจะตื่นเต้นกับข้อเสนอนี้
แต่ทำไมต้องเป็นตอนนี้?
…ข้าชักรู้สึกว่ามีลางไม่ดีแล้วสิ
“ท่านคิดว่าอย่างไร คุณชายกู่?”
“…หืม?”
ข้าต้องฟังผิดไปแน่ ๆ
แต่เมื่อเงยหน้าขึ้น ข้ากลับพบกับภาพของ นัมกุงชอนจุนที่กำลังถือดาบไม้และจ้องมองมาทางข้า
“ลองมาประลองกับข้าสักหน่อยดีหรือไม่?”
“กับข้าหรือ?”
…ข้าไม่ได้ฟังผิดไปเองสินะ
และที่สำคัญ—
เขาตั้งใจเลือกข้าเป็นพิเศษ
‘เจ้าหมอนี่…’
ดูเหมือนว่าเขาจะยังหงุดหงิดกับเรื่องก่อนหน้าอยู่ และต้องการหาทางระบายออกมา
แต่แน่นอนว่า ข้าไม่มีแผนจะเล่นตามเกมของเขา
ข้าเตรียมจะปฏิเสธแบบผ่าน ๆ ไป
“ข้าไม่—”
“ไม่ได้!”
“…ว่าอะไรนะ?”
เสียงตะโกนกะทันหันขัดจังหวะคำพูดของข้า ทำให้ทุกสายตาหันไปมองยังเจ้าของเสียงนั้น
—ถังโซยอล
สีหน้าของนางบ่งบอกว่า นางเองก็ไม่แน่ใจว่าตัวเองเผลอตะโกนออกไปทำไม
ใบหน้าของนางเปลี่ยนเป็นสีแดงจัด
แต่แม้จะเขินอายเพียงใด นางก็ยังคงพยายามพูดต่อ
“พี่ชอนจุนกับคุณชายกู่ อายุห่างกันตั้งมากแถมระดับฝีมือก็ต่างกัน แล้วจะประลองกันได้อย่างไร? ถ้าบาดเจ็บขึ้นมา…หรือตรงไหนบนใบหน้ามีแผลขึ้นมาจะทำอย่างไร?”
…ว่าไงนะ?
ข้ากระพริบตาปริบ ๆ กับคำพูดของถังโซยอล
