กล่าวจบนางก็ก้าวเท้าออกไป ติดตามกู่หยางชอนไปโดยไม่หันกลับมามอง
นัมกุงชอนจุนที่ถูกทิ้งไว้เพียงลำพัง จ้องมองแผ่นหลังของพี่สาวที่เดินออกจากโรงเตี๊ยม
สีหน้าแปรเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
จากใบหน้าของ “น้องชายผู้แสนดี” ที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนเมื่อครู่ ตอนนี้กลับกลายเป็นความเย็นชา ไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ
“อะไรกัน?”
เป๊าะ—เป๊าะ
เสียงกระดูกข้อนิ้วดังกึกกัก มันคืออาการที่เกิดขึ้นจากความเคยชินของเขา
มีบางอย่างผิดไปจากที่ควรจะเป็น
เรื่องแบบนี้… ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
“เริ่มพลาดตรงไหนกันแน่?”
เขาพึมพำกับตัวเอง
“ข้าเกลียดการถูกขัดขวางที่สุด”
เสียงกระดูกนิ้วที่เคยดังอย่างต่อเนื่องเงียบลง
ชั่วขณะนั้นเอง…
ดวงตาของนัมกุงชอนจุนเผยประกายสังหารออกมาอย่างชัดเจน
