“พวกเรานั่งอยู่ทางนั้นกันหมด แล้วเหตุใดพี่หญิงถึงมานั่งตรงนี้?”
นัมกุงชอนจุนเอ่ยถาม
…เพราะตรงนั้นกลิ่นแรงกว่า
นัมกุงบีอาไม่อาจพูดเหตุผลนี้ออกไปตรง ๆ ได้
“…ก็แค่ตรงนี้ใกล้กว่า”
“เช่นนี้อาจเป็นการรบกวนผู้อื่นได้ คราวหน้าพี่หญิงควรนั่งให้เหมาะสมกว่านี้”
“อืม… ขอโทษนะ”
ใบหน้าของน้องชายปรากฏรอยยิ้มจาง ๆ แต่ภายในใจของนางกลับรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งติดขัด
อยากหนีไป… หนีให้ไกลจากที่นี่เสียที
‘แล้วข้าจะหนีไปที่ไหน?’
นัมกุงบีอาถามตัวเอง
แล้วทันใดนั้น ภาพของ กู่หยางชอน ก็แวบเข้ามาในความคิด
สิ่งที่ทำให้นางแปลกใจคือ… รอบตัวเขาปราศจากกลิ่นเหม็น
ไม่มีเลย—ไม่มีกลิ่นอันน่ารังเกียจใดๆ ที่นางเคยรู้สึกมาตลอดชีวิต
เป็นครั้งแรกที่นางสัมผัสได้ถึง “ความว่างเปล่าของกลิ่น”
แม้แต่มูยอน หรือคนจากตระกูลกู่คนอื่นๆ ก็ยังคงมีบางอย่างคล้ายกลิ่นนั้นเจือจางอยู่บ้าง แต่เมื่ออยู่ใกล้กู่หยางชอน แม้กระทั่งกลิ่นพวกนั้นก็ดูจะจางหายไป
…แม้ว่าเขาจะมักจะแสดงความรำคาญและพยายามสร้างระยะห่างกับนางโดยไม่มีเหตุผลชัดเจนก็ตาม
แต่น่าแปลกที่นางกลับรู้สึกสบายใจ
แค่เพียงขยับออกจากเขาเพียงเล็กน้อย ความรู้สึกขยะแขยงที่นางต้องทนอยู่เสมอก็พลันทวีคูณขึ้นอย่างมหาศาล
—นางไม่อาจทนไหวอีกต่อไป
นัมกุงบีอาพลันลุกขึ้นยืน แล้วออกเดินไปทันที
“พี่หญิง… ท่านจะไปไหน?”
“ไปที่รถม้า… ข้าจะไปพักก่อน”
