ข้ายิ้มพลางรับเกี๊ยวจากนางมากิน ระหว่างที่เดินไปยังรถม้าพร้อมกัน
การที่ข้าคอยหยิบอะไรเข้าปากตามวีซอลอาอยู่เรื่อยๆ ทำให้ข้ารู้สึกว่า ปริมาณอาหารที่ข้ากินต่อวันเริ่มมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
รู้สึกว่าไขมันตรงเอวเริ่มจะหนาขึ้นแล้ว… เห็นทีคงต้องเพิ่มปริมาณการฝึกซ้อมให้มากกว่านี้
◇◆
นัมกุงบีอามองแผ่นหลังของกู่หยางชอนและวีซอลอาที่เดินออกจากโรงเตี๊ยมไป
นางมองตามพวกเขาไปโดยไม่ละสายตา
…ทำไมกันนะ?
แม้จะรู้สึกสงสัยในตัวเอง แต่ลึกๆ นางกลับรู้คำตอบดีอยู่แล้ว
ทันใดนั้น… นัมกุงบีอาก็สัมผัสได้ถึง ‘กลิ่นเหม็น’
นัมกุงบีอารู้ดีว่า ต่อให้ยกมือขึ้นปิดจมูก กลิ่นนี้ก็จะไม่หายไป
กลิ่นเหม็น… เหม็นเหลือเกิน
“พี่หญิง”
เสียงของนัมกุงชอนจุนดังขึ้น นัมกุงบีอาค่อยๆ หันไปมองน้องชายของตน
หนาแน่น… ทั้งหมดเต็มไปด้วยกลิ่นเหม็น
เหตุใดน้องชายของนางจึงส่งกลิ่นที่ไม่น่าอดทนไหวเช่นนี้?
นางไม่อาจเข้าใจได้เลย
ไม่ใช่แค่บิดา ไม่ใช่แค่เหล่าผู้อาวุโส แม้แต่น้องชายของนางเองก็เป็นเช่นกัน
นัมกุงชอนจุนปฏิบัติต่อนางเป็นอย่างดีเสมอมา ไม่เคยทำอะไรที่เป็นปฏิปักษ์ต่อนางเลยสักครั้ง แต่ถึงกระนั้น… นางก็ไม่อาจนิยามความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นภายในใจได้
นี่เป็น ความรู้สึกผิดเพราะความสัมพันธ์ทางสายเลือด หรือว่าเป็นเพียงความรังเกียจต่อพวกเขาเท่านั้น?
‘…ข้าอยากหนีไป’
หนีไป… ไปยังที่ที่ไม่มี ‘กลิ่นเหม็น’ นี้
