—นัมกุงบีอา… ทำไมนางถึงไม่ได้เป็นที่รู้จักกันนัก?
ราชินีกระบี่มาร เป็นมือกระบี่ผู้ไร้เทียมทาน เป็นยอดฝีมือที่แม้แต่กระบี่มาร ยังต้องยอมศิโรราบให้นางในด้านกระบี่วิถีเดียวกัน
แต่นางที่อยู่ตรงหน้านี้… กลับเป็นเพียงเงาที่เลือนรางของชื่อเสียงในอนาคตของตนเอง?
บุคคลเช่นนาง ไม่น่าจะไม่อาจเบ่งบานพรสวรรค์ของตนเองในช่วงวัยนี้ได้
แม้จะมองไม่ออกอย่างชัดเจน แต่ข้าก็มั่นใจว่าอย่างน้อยนางต้องไม่ได้อ่อนแอไปกว่านัมกุงชอนจุนที่กำลังจ้องข้าราวกับจะสังหารตรงนั้นแน่
และชื่อที่นางได้รับในท้ายที่สุดก็คือ ราชินีกระบี่มาร
นั่นหมายความว่า… นางเริ่มประกาศศักดาในฐานะยอดฝีมือหลังจากนี้ไปอีกนาน แต่ทำไมถึงเป็นเช่นนั้น?
…เหตุใดกัน?
แม้ระดับของผู้ฝึกยุทธในยุคหลังจะมีความแตกต่างกัน แต่ข้าก็ไม่คิดว่านางจะอ่อนแอจนไม่อาจก้าวเข้าขึ้นเป็นห้ามังกรสามฟีนิกซ์ได้
มีบางอย่างที่ข้าไม่รู้เกี่ยวกับนางอย่างนั้นหรือ?
“งั้นก็อย่าสงสัยมันให้มากเลย”
“…หา?”
“ไม่มีอะไร ข้าขอตัวก่อน คุณหนูก็ทานเกี๊ยวของท่านให้หมดเถิด”
ข้าลุกขึ้นยืนทันทีแล้วเดินออกจากโรงเตี๊ยม
ราวกับรออยู่แล้ว วีซอลอาก็รีบเดินตามมา ในมือของนางถือเกี๊ยวไว้ถึงสองลูก ข้าเลิกคิ้วมองแล้วกล่าวขึ้น
“เจ้าจะกินสองลูกเลยหรือ? เดินไปกินไป เดี๋ยวก็จุกหรอก”
“อันนี้ของคุณชายค่ะ!”
“อืม นั่นเป็นความคิดที่ดี”
