“คุณชาย… ขออภัยขอรับ แต่ดูเหมือนจะไม่มีที่พักว่างเลย พวกเราควรจะพารถม้าไปพักที่หุบเขาอีกครั้งดีหรือไม่…?”
“…อืม แต่ในเมื่อท่านอุตส่าห์เชิญ ข้าก็คงต้องขอรบกวนท่านแล้วล่ะ คุณชายนัมกุง”
…ให้ตายเถอะ ชีวิตบัดซบชะมัด
◇◆
ข้าคิดอยู่ครู่หนึ่งว่าถ้าหาที่พักไม่ได้จริงๆ ก็นอนในรถม้าก็น่าจะพอ แต่พอมองไปที่พวกผู้ติดตามที่ร่วมเดินทางมาด้วย ข้าก็เปลี่ยนใจ
เอาตรงๆ ที่พูดออกไปว่ากลัวพวกเขาจะลำบากน่ะ มันก็แค่ข้ออ้างส่วนหนึ่ง เพราะความจริงแล้วข้าเองก็เริ่มเบื่อการพักแรมกลางป่าตลอดหลายวันมานี้แล้ว
หลังจากที่นัมกุงชอนจุนพาพวกเราไปถึงที่พัก เขาก็ลากนัมกุงบีอาไปที่ไหนสักแห่งทันที
ใบหน้าของนัมกุงชอนจุนเต็มไปด้วยความโกรธ ในขณะที่สีหน้าของนัมกุงบีอานั้นแสดงออกชัดเจนว่ากลัวจะโดนเทศนาหนักหนา
ภาพนั้นทำให้นางดูน่าสงสารขึ้นมานิดหน่อย… แต่มันก็เป็นสิ่งที่นางสมควรได้รับอยู่แล้ว ข้าจึงไม่คิดใส่ใจ
สิ่งเดียวที่ทำให้ข้ารู้สึกประหลาดใจ คือความสัมพันธ์ของสองพี่น้องคู่นี้
มองจากภายนอกแล้ว พวกเขาดูสนิทสนมกันดี ไม่มีท่าทีว่าจะเป็นพี่น้องที่มีปัญหาต่อกันเลย
แต่ทำไมกัน?
ข้าหวนนึกถึงอดีตชาติของนัมกุงบีอา หรือก็คือ ราชินีกระบี่มาร
สิ่งแรกที่นางทำหลังจากเข้าสู่เส้นทางของอสูรมาร คือกวาดล้างตระกูลนัมกุงจนสิ้นซาก
