ข้าหันหน้าหนี ทำเป็นไม่สนใจ
เมื่อเปลี่ยนมุมมอง ข้าก็เห็นวีซอลอากำลังวิ่งไปทั่วค่ายแจกจ่ายซาลาเปาให้เหล่าผู้คุ้มกัน
ข้าได้ยินพวกเขาพูดกันว่า”แค่ได้รับซาลาเปาจากคุณหนูวีซอลอา ความเหนื่อยล้าทั้งหมดก็หายเป็นปลิดทิ้ง”
…ซึ่งข้าก็เข้าใจดี
“คุณชาย! ซาลาเปาค่ะ!”
วีซอลอาส่งซาลาเปาให้ข้า
ข้าหยิบมันขึ้นมากัดหนึ่งคำ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะหิวหรืออะไรแต่ข้ารู้สึกว่ามันช่วยให้ข้าสงบลงได้มาก
“…อย่างน้อยก็ยังดีที่มีเจ้าอยู่”
เพราะวันนี้ดูเหมือนข้าจะอยากอาหารเป็นพิเศษ ข้าจึงกินมันจนหมดในพริบตา
แต่เมื่อข้ามองหาวีซอลอาเพื่อขอเพิ่ม
“…เดี๋ยวนะ”
“วีซอลอากำลังทำอะไรอยู่ตรงนั้น!?”
วีซอลอากำลังเดินไปหานัมกุงบีอา
ข้าตัวแข็งทื่อทันที
นาง… นางกำลังยื่นซาลาเปาให้นัมกุงบีอา!!
“ไม่ได้! อันนั้นไม่ได้จริง ๆ!!”
ข้ารีบลุกขึ้นพุ่งไปคว้าตัววีซอลอากลับมา
“จะทำอะไรของเจ้าน่ะ!”
เสียงของข้าฟังดูเข้มขึ้นเล็กน้อย วีซอลอาหดคอด้วยความตกใจ
“ก็นางดูน่าสงสาร… ถึงกับต้องกินกบเลยนะคะ…”
“อาจจะเป็นเพราะอยากกินก็ได้ ห้ามทำอะไรโดยพลการ!”
“ค่ะ…”
วีซอลอาทำหน้าเศร้าก่อนจะเดินคอตกกลับไปที่แคมป์ และตอนนั้นเอง ข้าก็พบว่านัมกุงบีอากำลังจ้องมาที่ข้า
ในมือนางยังคงถือซาลาเปาที่วีซอลอาให้ไว้
ข้าถอนหายใจ ก่อนจะเอ่ยถามตรง ๆ
“ทำไมถึงตามพวกข้ามา?”
“ก็แค่ทางมัน…”
“ข้าไม่ต้องการได้ยินข้อแก้ตัวว่าทางเดียวกัน”
ข้าพูดขัดขึ้นทันที
