กู้หย่วนยังคงเคลือบแคลงสงสัยในระดับการบำเพ็ญเพียรของนักพรตมังกรชาดผู้นี้
“ตำหนักเซียนมังกรชาดเปิดออกแล้ว”
ร่างของนักพรตเฮ่อหลิงปรากฏขึ้นข้างกายกู้หย่วน เขาทอดสายตามองไปยังตำหนักเซียนมังกรชาดที่อยู่ไกลออกไป ซึ่งกำลังทอแสงมงคลนับพันสาย สาดส่องแสงรุ้งนับหมื่นเส้น สีหน้าของเขาแฝงไปด้วยความเคร่งเครียด
“เจ้าไม่มีโควตาในการเข้าไปในตำหนักเซียนมังกรชาด ดังนั้นจึงไม่สามารถเข้าไปได้ ถึงตอนนั้นอาจารย์เองก็คงดูแลเจ้าไม่ไหว เจ้าก็รออยู่ข้างนอกไปก่อนก็แล้วกัน จำไว้ว่า ต้องระมัดระวังตัวให้ดี”
“ท่านอาจารย์โปรดวางใจ ข้าจะระวังตัวขอรับ”
กู้หย่วนพยักหน้ารับ เขาย่อมเข้าใจความหมายของนักพรตเฮ่อหลิงดี
นักพรตเฮ่อหลิงมีสีหน้าเย็นชา ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาอีก ทว่าภายในใจกลับรู้สึกอึดอัดขัดเคืองอยู่บ้าง
ด้วยสถานะและตำแหน่งของเขา ประกอบกับพรสวรรค์ของกู้หย่วน ตามหลักการแล้ว ย่อมสามารถช่วงชิงโควตาในการเข้าสู่ตำหนักเซียนมังกรชาดให้กับกู้หย่วนได้อย่างแน่นอน
ทว่าฝักฝ่ายตระกูลใหญ่กลับบีบคั้นอย่างหนัก พวกมันยึดครองโควตาไปถึงแปดส่วนแต่แรกแล้ว ไม่ว่าเขาจะพูดอย่างไร พวกมันก็ไม่ยอมสละโควตาให้แม้แต่ที่นั่งเดียว
