หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง กู้หย่วนก็ปลุกชิวเยว่ให้ฟื้นคืนสติ แล้วเอ่ยถาม
“เจ้ากับชิวจื่อมีความเกี่ยวข้องกันอย่างไร?”
แววตาของชิวเยว่ฉายแววโศกเศร้า ซุกซ่อนความหวาดผวาเอาไว้ลึกๆ เธอเหลือบมองกู้หย่วนอย่างกล้าๆ กลัวๆ ก่อนจะก้มหน้างุด ตอบเสียงสั่น
“เรียนศิษย์พี่… เอ๊ะ ไม่สิ เรียนคุณชาย ชิวจื่อเป็นลูกพี่ลูกน้องของข้าน้อยเจ้าค่ะ”
“วางใจเถอะ ความแค้นของนาง ข้าจะชำระให้เอง…”
กู้หย่วนเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง
เมื่อชิวเยว่ได้เห็นสีหน้าที่จริงจังและหนักแน่นของกู้หย่วน เธอกลับไม่เกิดความสงสัยในคำพูดของเขาเลยแม้แต่น้อย
“ต่อไป หากเจ้ามีปัญหาอะไร ก็มาหาข้าได้ตลอด”
กู้หย่วนกล่าวเสริม
ร่างแน่งน้อยของชิวเยว่สั่นสะท้าน เธอโค้งคำนับอย่างนอบน้อม
“ชิวเยว่ขอบพระคุณคุณชายกู้เจ้าค่ะ”
เธอย่อมเข้าใจความหมายที่แฝงอยู่ในคำพูดของกู้หย่วนดี
เห็นได้ชัดว่ากู้หย่วนกำลังให้ความคุ้มครองเธอ โดยเห็นแก่หน้าของชิวจื่อ
เพียงแค่คำพูดประโยคเดียวของกู้หย่วน ก็สามารถช่วยอำนวยความสะดวกให้เธอได้มากมายก่ายกอง กระทั่งการเลื่อนขั้นจากศิษย์รับใช้ขึ้นเป็นศิษย์สายนอก ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
ชิวเยว่ย่อมซาบซึ้งใจในตัวเขาเป็นอย่างมาก
