“เปล่าขอรับ เพียงแค่…ท่านพูดได้เท่เกินไป ข้าถึงกับเผลอทึ่งไปชั่วขณะ”
อย่างไรเสีย เรื่องนี้ก็ถือว่าเป็นผลดีต่อข้า
ต่อให้ข้าไปถึงเสฉวนแล้วไม่พบคลังลับของตระกูลกึมชอนแต่ข้าก็ยังมีวิธีอื่น
อย่างน้อย ข้าก็ต้องทำให้สำนักประตูสวรรค์ ไม่สามารถครอบครองมันได้
“แล้วข้าต้องออกเดินทางเมื่อใด?”
“เจ้าจะไปเมื่อไหร่กัน? ก็ออกเดินทางตอนนี้เลยสิ”
“…ข้าฟังผิดไปรึ?”
ข้ากระพริบตาปริบๆ
หมอนี่เพิ่งบอกให้ข้าออกเดินทางตอนนี้งั้นหรือ?!
ข้าไม่ได้เตรียมอะไรเลย แล้วจะออกเดินทางได้อย่างไร?
“ข้าให้คนจัดของไว้แล้ว เจ้าแค่ขึ้นรถม้าก็พอ”
…ช่างเป็นคนที่เตรียมตัวเร็วเกินความจำเป็นเสียจริง
“แล้วข้าไม่มีสิทธิ์ออกความเห็นหรือ?”
“เจ้าก็อยากไปเองมิใช่หรือ? ข้าก็เลยจัดการให้ทันที”
“…ทันทีของท่านนี่เร็วเกินไปหรือไม่?”
“เจ้าเคยเดินทางไกลมาก่อนก็น่าจะรู้ดี กว่าจะไปถึงใช้เวลามากเพียงใด ยิ่งออกเร็วเท่าไรยิ่งดี”
…ถูกของเขา แต่ข้าก็ยังรู้สึกแปลกอยู่ดี
ข้าหันไปมอง เห็นมูยอนเดินมาทางนี้ สีหน้าเหมือนคนที่ถูกสูบวิญญาณออกไปทั้งร่าง
…นั่นหมอนั่นเป็นอะไรอีกล่ะ?
ข้ายังไม่ทันได้คิดอะไรให้ถี่ถ้วน ก็ถูกผลักไสให้เดินไปขึ้นรถม้าเสียแล้ว
ขบวนเดินทางประกอบด้วยมูยอน องครักษ์อีกไม่กี่คนและเหล่าผู้ติดตาม
แต่ไม่มีวีซอลอาอยู่ในกลุ่มนี้
ข้านึกกังวลอยู่ครู่หนึ่งในฐานะผู้ติดตามส่วนตัว วีซอลอาอาจจะต้องไปกับข้าด้วยหรือไม่
