เขามั่นใจขนาดนั้นได้อย่างไร?
ข้าครุ่นคิดถึงบางสิ่งที่ท่านผู้อาวุโสมักจะพูดทุกครั้งที่ดื่มสุรา
“ตระกูลกู่ไม่ได้สว่างไสวอย่างที่คิด…อย่าพยายามมองลึกลงไปนัก”
เมื่อคิดถึงคำพูดนั้น หัวของข้าก็ปั่นป่วนยิ่งขึ้น
◇◆
หลังจากออกจากพรรคฮ่าวเหมิน ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น กู่หยางชอนก็เดินไปซื้อลังขนมยักกวา
และที่น่าตกใจที่สุดคือ เขาจ่ายเงินเอง…
แน่นอนว่าข้ายังไม่ได้รับเงินคืนจากเขาเลย
หลังจากกลับถึงจวนกู่ กู่หยางชอนก็เอ่ยขอให้ข้าปิดเรื่องนี้ไว้
“เรื่องนี้เป็นเรื่องภายในของสายเลือดตระกูลกู่” เขากล่าว
ข้าตอบตกลง
แต่…
ท้ายที่สุด ข้าก็ต้องรายงานเรื่องนี้
เมื่อข้ากลับถึงหน่วยองครักษ์ ข้าหยิบพู่กันขึ้นมาเพื่อเขียนรายงาน
แต่แล้ว…มือของข้ากลับหยุดนิ่ง
…ข้าไม่เข้าใจตัวเอง
ข้าแค่ต้องเขียนสิ่งที่เกิดขึ้นลงไป ก็แค่นั้นเอง
แต่เหตุใด…ข้าถึงเขียนมันไม่ได้?
หากต้องหาคำตอบ ก็คงเป็นสัญชาตญาณ บางอย่างบอกข้าว่าอย่าเขียนมันลงไป
แต่ทำไมกัน?
อะไรคือปัญหาที่ข้ารู้สึกได้แต่ไม่อาจอธิบายออกมา?
ความคิดในหัวตีกันยุ่งเหยิง
สุดท้าย ข้าก็เขียนลงไปเพียงว่ากู่หยางชอนไปที่พรรคฮ่าวเหมิน
แต่ไม่ได้เอ่ยถึงหัวหน้าพรรคฮ่าวเหมิน
◇◆
ค่ำคืนนี้เต็มไปด้วยความอึดอัด
การไม่เข้าใจตัวเอง เป็นความรู้สึกที่หนักอึ้งถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
ข้าลุกขึ้นยืน
ข้าต้องการจับกระบี่
