แน่นอนว่าข้าต้องหาข้ออ้างที่เหมาะสม แต่ดูแล้ว วิธีนี้น่าจะเป็นวิธีที่ง่ายและรวดเร็วที่สุด
ทว่า…เมื่อข้าพูดจบ สีหน้าของกู่รยอนกลับดูแปลกไป ราวกับว่าเขาไม่เข้าใจสิ่งที่ข้ากำลังขอ หรือเป็นเพราะเขาไม่เห็นเหตุผลที่ข้าต้องไปเสฉวน?
“เรื่องเหตุผลที่ข้าต้องไป ข้าคงบอกท่านไม่ได้…”
“ไม่ใช่เรื่องนั้น…”
“หา? ท่านว่าไม่ใช่เรื่องนั้น?”
ข้ามั่นใจว่านี่เป็นเรื่องสำคัญที่สุดแล้วแท้ๆ เหตุใดเขาถึงไม่สนใจกัน?
ข้ายังไม่ทันได้ตั้งตัว กู่รยอนก็พูดต่อ
“ข้าไม่เข้าใจสิ่งที่เจ้าพูดเลยจริงๆ ”
แล้วสิ่งที่เขาพูดต่อมาก็ทำให้ข้าแทบล้มทั้งยืน
“เจ้าก็แค่หนีออกจากบ้านไปไม่ใช่หรือ? จะหาวิธีให้ยุ่งยากทำไม…?”
“…..”
ข้าเงียบงันโดยสิ้นเชิง
ทันใดนั้น ข้าก็พอจะจินตนาการได้ว่าตาแก่นี่ใช้ชีวิตเช่นไรในวัยหนุ่ม
◇◆
สวบ… สวบ…
เสียงมีดแกะสลักกระทบเนื้อไม้ดังเป็นจังหวะ
ชายชราร่างเล็กคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่กับท่อนไม้ใหญ่ สลักเสลาให้มันกลายเป็นรูปทรงของสัตว์ตัวหนึ่ง
เขามิใช่ใครอื่น…
จักรพรรดิกระบี่สวรรค์
การแกะสลักไม้ เป็นเพียงงานอดิเรกเล็กๆ น้อยๆ ของเขา
“ท่านอยู่ที่นี่เองหรือ ท่านผู้อาวุโสเซียนกระบี่”
เสียงของชายผู้หนึ่งดังขึ้น
เป็นกู่ชอลอึนผู้นำตระกูลกู่
“ท่านยังสบายดีหรือไม่?”
“ข้าสบายดี เจ้ามาหาข้ามีธุระอันใด?”
จักรพรรดิกระบี่สวรรค์ยังคงไม่ละสายตาจากงานแกะสลักในมือ
กู่ชอลอึนเอ่ยอย่างเรียบเรื่อย
