หากกระบี่ถูกแปรเปลี่ยนเป็นมนุษย์ นางก็คงเป็นเช่นนั้น เพียงแค่เข้าใกล้ ก็ให้ความรู้สึกว่าต้องถูกเฉือนเป็นริ้วๆ แววตาเย็นชาที่เคยผลักไสทุกคนออกไปไกลจากตน…
แต่ตอนนี้กลับเป็นเด็กสาวที่ยิ้มอย่างร่าเริงต่อหน้าข้า
“คุณชายร้องไห้หรือเจ้าคะ?”
ข้าสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะรีบยกมือขึ้นเช็ดหางตา
แน่นอนว่าไม่มีน้ำตาไหลออกมา
“ข้าจะร้องไห้อะไรกัน เจ้าคิดไปเอง”
“แต่ดูเหมือนร้องไห้จริงๆ นะเจ้าคะ”
“ไม่ใช่เสียหน่อย ไปกินขนมยักกวาเถอะ”
ข้าหมุนมือเป็นกำปั้นแล้วกดลงบนศีรษะของนางเบาๆ วีซอลอาร้องอุทานออกมาเบาๆ ก่อนจะรีบวิ่งหนีไป
ข้าจ้องมองแผ่นหลังของนางก่อนจะถอนหายใจหนัก กู่รยอนที่เห็นภาพนั้นก็หัวเราะเบาๆ
“ดูท่าพวกเจ้าจะเล่นสนุกกันดี”
“ท่านเห็นว่าแบบนี้เรียกว่าเล่นสนุกหรือ?”
“ไม่ใช่รึ?”
“…หากท่านพูดเช่นนั้น ก็คงเป็นเช่นนั้นกระมัง”
สายตาเอ็นดูที่อีกฝ่ายมองมานั้นชวนให้ข้าหงุดหงิด
ข้าสูดลมหายใจลึกก่อนเปลี่ยนเรื่อง
“ท่านผู้อาวุโส อย่าลืมสัญญานะ”
ได้ยินเช่นนั้น กู่รยอนก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ข้าสัญญาไว้แล้ว ย่อมต้องทำตาม… ว่าแต่ เจ้าจะขอให้ข้าทำอะไรกันแน่?”
ข้ายิ้ม ก่อนจะตอบ
“มีแค่เรื่องเดียวเท่านั้น”
สิ่งที่ข้าขอจากกู่รยอนนั้นมีเพียงเรื่องเดียว
ข้าจำเป็นต้องเดินทางไปมณฑลเสฉวนภายในหนึ่งเดือน ขอให้ท่านช่วยทำให้ข้าไปได้โดยไร้ปัญหา
‘หากเป็นผู้อาวุโสของตระกูลกู่เอ่ยปาก น่าจะมีหนทางอยู่บ้าง’
