“…อย่าบอกนะว่าเจ้าหมายถึงพวกไม้แกะสลักที่อยู่ข้างนอก?”
“ใช่เลยเจ้าค่ะ!”
ข้าหรี่ตามองไปยังรูปแกะสลักสัตว์ที่เริ่มปรากฏขึ้นทีละชิ้นรอบๆ คฤหาสน์
ที่แท้…พวกนี้เป็นฝีมือของผู้อาวุโสเซียนกระบี่อย่างนั้นหรือ?
ข้าเคยคิดว่าใครสักคนคงซื้อมาจากตลาด เพราะฝีมือแกะสลักนั้นดีจนไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นงานของมือสมัครเล่น
สรุปแล้ว อัจฉริยะอันดับหนึ่งในยุทธภพในอนาคตกำลังทำงานบ้านอยู่ในที่พักของข้า ขณะที่จอมยุทธ์อันดับหนึ่งในปัจจุบันกำลังแกะสลักรูปสัตว์อยู่อย่างสบายใจ
…แบบนี้มันถูกต้องแล้วจริงหรือ?
ไม่ว่าจะคิดยังไง ข้าก็รู้สึกว่ามีอะไรไม่ถูกต้อง
“ท่านปู่ฝีมือดีมากเลยนะเจ้าคะ!”
วีซอลอาชี้ไปยังรูปแกะสลักม้าตัวหนึ่งที่ตั้งอยู่ไม่ไกล พลางยิ้มอย่างภูมิใจ
ข้าจ้องมองใบหน้ายิ้มแย้มนั้น ก่อนจะเกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา
‘นางเป็นคนแบบนี้มาก่อนหรือ?’
ท่าทางร่าเริงและพฤติกรรมของนางในตอนนี้ ไม่ต่างจากเด็กอายุสิบปีทั่วๆ ไป
แต่ข้าที่เคยเห็นวีซอลอาในอนาคต…
มันแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง
ข้าพบกับนางอย่างจริงจังครั้งแรกในฤดูหนาวของปีนี้ ตอนนั้น…
‘นางเป็นยังไงกันแน่?’
เหตุใดข้าถึงจำไม่ได้?
มันคล้ายกับมีอะไรบางอย่างพร่ามัวในความทรงจำของข้า
แต่สิ่งหนึ่งที่ข้ามั่นใจได้ก็คือ วีซอลอาในอนาคตไม่ใช่เด็กสาวที่ไร้เดียงสาเช่นนี้
