ข้าย่อมรู้ว่าบิดาไม่มีทางยกตำแหน่งนี้ให้กับกู่ฮุยบีหรือกู่ยอนซอไม่ใช่เพราะข้าเป็นบุตรชาย แต่เพราะสิ่งที่เรียกว่าโชคชะตา
น่าขันที่กู่ชางจุนคิดจะดันกู่จอลยอบขึ้นสู่ตำแหน่งโดยไม่รู้เลยว่าตำแหน่งนี้เป็นสิ่งที่ข้าปรารถนาจะหลีกหนีมากที่สุด
แต่ถึงอย่างนั้น…
‘ข้ายังจำเป็นต้องใช้ชื่อของตระกูลกู่’
เมื่อไหร่กันที่ข้าจะสามารถปล่อยมันไปได้?
อะไรหลายอย่างได้เบี่ยงเบนไปจากเดิมมากเกินไป จนข้าเองก็ไม่อาจหาคำตอบได้ง่ายๆ
◇◆
“คุณชาย! นี่เสื้อของท่านเจ้าค่ะ!”
วีซอลอารีบเข้ามาพร้อมกับเสื้อคลุม ข้ารับมันมาสวมอย่างเงียบๆ
ขณะกำลังแต่งตัว สายตาของข้าก็เหลือบไปมองนาง
‘ว่าแต่นางจะเริ่มฝึกกระบี่เมื่อไหร่กันนะ?’
หากพิจารณาตามที่ได้ยินมา วีซอลอาน่าจะได้เป็นศิษย์ของจักรพรรดิกระบี่สวรรค์
แต่จนถึงตอนนี้ นางก็เอาแต่ถูกเหล่าสาวใช้พาไปฝึกงานบ้าน เช่น ทำความสะอาด หรือเรียนทำอาหาร
…การให้บุคคลที่จะกลายเป็นจอมยุทธ์อันดับหนึ่งในอนาคตมาเรียนงานบ้าน มันถูกต้องแล้วหรือ?
“ว่าแต่ท่านผู้เฒ่าวีไปไหนเสียล่ะ?”
“ท่านปู่บอกว่า… จะไป ‘สร้างหมี’ น่ะเจ้าค่ะ”
“…หมี?”
ข้าขมวดคิ้ว หมีอะไรกัน?
บริเวณนี้มีหมีอยู่แล้ว… หรือว่า
ข้าหันไปมองกู่รยอน
ดูเหมือนอีกฝ่ายจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่างจากสายตาของข้า เพราะคิ้วของเขากระตุกเล็กน้อย
ทันทีที่สบตากัน ข้าก็เบือนหน้าหนีทันที
“เขาว่าจะทำทั้งนกอินทรี ลูกเจี๊ยบ แล้วก็หมีด้วยเจ้าค่ะ!”
