ขณะที่ข้ากำลังล้างตัวหลังจบการประลองกู่รยอนผู้อาวุโสสองก็กล่าวขึ้น
“ท่านหมายถึงอะไรหรือ?”
“ในตอนท้าย เจ้าคิดจะทำอะไรกับจอลยอบ?”
“ทำลายแขนข้างหนึ่งของเขา”
เป็นความเสียหายที่พอเหมาะ…เพียงแค่หนึ่งเดือนก็คงรักษาให้หายได้
ร่างกายของจอมยุทธ์นั้นเต็มไปด้วยพลังปราณ ทำให้มีอัตราการฟื้นฟูที่รวดเร็ว ข้าจึงเห็นว่าไม่มีปัญหาอะไร
เมื่อข้ากล่าวเช่นนั้นกู่รยอนผู้อาวุโสสองก็ถอนหายใจหนัก
“หากเจ้าทำเช่นนั้น ผู้อาวุโสหนึ่งคงไม่ปล่อยให้เรื่องจบลงง่ายๆ แน่”
“แล้วมันจะสำคัญอะไรเล่า? ยังไงข้าก็ไม่มีความคิดจะเป็นผู้นำตระกูลอยู่แล้ว”
“เฮ้อ! เจ้าพูดอะไรเช่นนั้น เจ้าเป็นผู้สืบสายเลือดของผู้นำ… เป็นทายาทเพียงคนเดียว…”
“ใช่แล้ว ข้าเป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของเขา นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ข้ายังมีที่ยืนอยู่ในตระกูลนี้”
ข้าย่อมรู้เรื่องนี้ดีกว่าใคร
ในชีวิตก่อน ข้าเคยสัมผัสความจริงอันเจ็บปวดนี้มาแล้ว
ไม่ว่าข้าจะทำอะไร หรือใช้ชีวิตแบบไหน สุดท้ายข้าก็ต้องเป็นทายาทแห่งตระกูลกู่
แล้วชีวิตนี้เล่า? มันจะแตกต่างออกไปหรือไม่? ข้าย่อมหวังให้มันเป็นเช่นนั้น…
“ดังนั้น ข้าจึงไม่ได้ลงมือจริงๆ ไงเล่า”
หากเป็นไปได้ ข้ายินดีจะโยนตำแหน่งทายาทตระกูลกู่ให้กู่จอลยอบไปเสีย
ในฐานะคนที่เข้าใจดีว่าตำแหน่งผู้นำตระกูลกู่หมายถึงอะไร ข้าไม่มีความต้องการในมันเลยสักนิด
