หากมันยังต่ำต้อย ก็จะไม่มีใครขวางเส้นทางที่เขาเลือกเดิน
ตอนแรก เขาเพียงคิดว่าเรื่องที่กู่หยางชอนเอาชนะกู่ยอนซออาจเป็นเพียงความบังเอิญ เพราะถึงแม้ยอนซอจะเป็นพยัคฆ์ แต่พยัคฆ์ก็ย่อมพลาดพลั้งได้
แต่หากผู้คนเริ่มเปลี่ยนมุมมองต่อกู่หยางชอน นั่นอาจกลายเป็นปัญหา
โดยเฉพาะ…ในช่วงเวลานี้
ด้วยเหตุนี้ เขาจึงเลือกกระทำบางสิ่ง แม้มันจะดูไร้เหตุผล
หากกู่หยางชอนเข้ารับการประลองกับกู่จอลยอบ มันก็จะเผยความโง่เขลาออกมาเอง ซึ่งเป็นผลดีสำหรับเขา
แต่หากมันปฏิเสธ เขาก็เตรียมวิธีอื่นไว้แล้ว
ทว่า…ตอนนี้เขารู้แล้วว่ากู่หยางชอนกลายเป็นอุปสรรคที่ใหญ่มากกว่าที่คาดคิด
“จอลยอบ”
“ขอรับ ท่านเจ้าสำนัก…”
“หากระหว่างเส้นทางที่เจ้าเดินมีหินก้อนใหญ่มาขวาง เจ้าว่าควรทำอย่างไร?”
“หาทางเดินอื่นขอรับ”
“ผิด”
“ถ้าเจ้าเลือกเดินทางอื่น เจ้าจะไปไม่ถึงจุดหมายที่เจ้าต้องการ”
กู่จอลยอบก้มหน้าหลบสายตาของกู่ชางจุน เขาไม่กล้ามองดวงตาคู่นั้นตรงๆ เพราะแววตาที่สะท้อนออกมาเย็นเยียบเกินไป
“ถ้าเคลื่อนย้ายมันได้ก็จงเคลื่อนย้ายเสีย หากทำไม่ได้…ก็จงบดขยี้มัน”
เวลานี้ยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม ทุกสิ่งยังไม่พร้อม
แต่…
“หากเรื่องนี้ยังคงเป็นเช่นนี้ต่อไป ข้าก็คงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากบดขยี้มัน”
กู่จอลยอบพยายามข่มอาการสั่นสะท้านของร่างกาย เขาใช้พลังทั้งหมดเพื่อไม่ให้ความหวาดกลัวของตนถูกเปิดเผย
◇◆
“เจ้ารุนแรงเกินไป”
