เป็นการบอกให้รู้ว่า…หากกู่ชางจุนยังคงกระทำเช่นนี้ต่อไป อาจถึงวันที่เขาตัดสินใจขึ้นเป็นผู้นำตระกูลจริงๆ
‘เจ้ากล้าดีอย่างไร…’
กู่ชางจุนต้องพยายามข่มอารมณ์เดือดดาลที่แล่นขึ้นมาในอก
แม้เขาจะมีอำนาจมากเพียงใด แต่สิ่งที่ทำให้ผู้นำตระกูลกู่ไม่สามารถลงมือกับเขาได้ง่ายๆ ก็เพราะเขาคือเจ้าสำนักกู่ซอน
แม้ตระกูลกู่จะเป็นเจ้าครองมณฑลซานซี แต่กระบี่ของพวกเขาก็คือสำนักกู่ซอน
มือกระบี่ที่ไร้กระบี่…จะยังทำอะไรได้อีกหรือไม่?
แม้กู่ชอลอึนผู้นำตระกูลกู่คนปัจจุบันจะแข็งแกร่ง และตอนนี้ก็อยู่ในช่วงรุ่งเรืองของชีวิตในฐานะจอมยุทธ์
แต่ถึงกระนั้น…ตำแหน่งของจอมยุทธ์กับผู้นำตระกูลก็มิใช่สิ่งเดียวกัน
กู่ชางจุนเองก็เข้าใจเรื่องนี้ดี
เหตุผลที่เขาไม่อาจทำอะไรตามอำเภอใจได้ ก็เพราะเขาเองก็ยังเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลกู่
แต่เจ้าหนูที่มีเพียงสายเลือดครึ่งเดียวผู้นั้น…กลับกล้าส่งคำเตือนถึงเขา?
“จะทำอย่างไรกับมันดี”
สายตาของกู่ชางจุนจับจ้องไปที่กู่จอลยอบ
แม้เขาจะมองมันในฐานะหลานชายและผู้สืบทอดสายเลือด แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าจอลยอบเป็นเด็กที่มีพรสวรรค์
นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงยอมให้ถูกเปรียบเทียบกับกระบี่ฟีนิกซ์หนึ่งในจอมยุทธ์รุ่นใหม่ที่โดดเด่นที่สุด เพราะเด็กคนนี้คล้ายคลึงกับลูกชายที่เขาสูญเสียไป
ดังนั้น…กู่หยางชอนจำเป็นต้องยังคงเป็นแค่ขยะไร้ค่าเท่านั้น
