ถึงอย่างนั้น ข้าก็ยังรู้สึกไม่พอใจอยู่ดี
[…มีคนจับตามองอยู่มาก]
เสียงกระแสจิตของอาวุโสสองทำให้ข้าต้องหยุดชะงัก
“เฮ้อ…”
ข้าถอนหายใจ ก่อนจะละมือจากเขาแล้วก้าวถอยหลัง
กู่จอลยอบถูกส่งมาจากอาวุโสหนึ่งแน่นอนว่าเขาย่อมไม่ได้มาคนเดียว
เมื่ออารมณ์ของข้าเย็นลง ข้าก็สามารถมองเห็นสิ่งที่อยู่เบื้องหลังได้ชัดขึ้น
ข้าจึงพูดออกไปโดยตรง
“ฝากบอกอาวุโสหนึ่งด้วย…ว่าถ้าเขาส่งคนมาแบบนี้อีก ข้าอาจจะเปลี่ยนใจ อยากเป็นผู้นำตระกูลก็ได้”
อย่าหาเรื่องให้ข้ารำคาญอีก
นี่คือคำเตือนของข้า
ข้าเลิกสนใจกู่จอลยอบแล้วเดินตรงไปหาวีซอลอา นางไม่แม้แต่จะเหลือบมองคนที่พ่ายแพ้ สายตาของนางจับจ้องมาที่ข้าเพียงคนเดียว
“คุณชาย… ท่านชนะแล้วหรือ?”
นางถามด้วยน้ำเสียงสั่นไหวเล็กน้อย นางคงกังวลว่าถ้าข้าแพ้ นางอาจต้องไปอยู่ที่อื่น
ข้าพยักหน้า
“ใช่ ข้าชนะแล้ว”
“ว้าว!”
วีซอลอายิ้มกว้างออกมาอย่างสดใส ก่อนจะกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ
ข้าเห็นเช่นนั้นก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ มือของข้ายกขึ้นลูบศีรษะของนางเบาๆ
แค่ระดับนี้ก็พอแล้ว
แค่ระดับนี้สำหรับข้าก็เพียงพอแล้ว…
