ข้าควรฆ่าเขาดีหรือไม่?
ตั้งแต่เริ่มประลอง ข้าก็คิดถึงเรื่องนี้มาโดยตลอด
ข้ารู้ว่าไม่ควรทำ แต่พลังสังหารในตัวข้ากำลังพลุ่งพล่านจนข้าแทบจะควบคุมไม่อยู่
การอดกลั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริงๆ
แต่เจ้านี่…
มันเอาแต่ยั่วโมโหข้าไม่หยุด
“จะพูดจาหาเรื่องข้า จะทำตัวอย่างไร หรือจะโลภอยากเป็นผู้นำตระกูล ข้าไม่สนใจ”
เสียงของข้าเย็นชา แค่ปล่อยพลังสังหารออกไปเล็กน้อยกู่จอลยอบก็ถึงกับตัวสั่น
“แต่เจ้ากลับเอื้อมมือไปหมายจะคว้าสิ่งที่ไม่ควรแตะต้อง”
ข้าไม่ชอบเลย…
คนที่คิดว่าอะไรๆก็ควรเป็นของตน
ข้าไม่สามารถฆ่าเขาได้
ให้ตายสิ…สถานะของข้าในตอนนี้มันสูงส่งเกินไป
ดังนั้น ข้าจะเอาคืนเพียงแค่หนึ่งเดือน
หนึ่งเดือน ที่ข้าต้องทนทุกข์เพราะเจ้านี่
…ข้าจะทำให้เขาได้รับมันคืนเท่ากัน
ข้าควรจะเริ่มตรงไหนดี?
กระดูกแขนดีหรือไม่?
กู่จอลยอบถนัดซ้าย…งั้นก็ต้องทำลายแขนขวาของเขา
ข้ายื่นมือออกไป
แต่แล้วก็มีใครบางคนคว้าข้อมือของข้าไว้ ก่อนที่ข้าจะทำอะไรลงไป
“พอแค่นี้เถอะ”
มือที่จับข้าไว้เป็นของอาวุโสสองข้ามองเขาด้วยสายตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
“ทำไมต้องหยุดข้าด้วย? การประลองยังไม่จบ”
“กู่จอลยอบ… ไม่มีสภาพจะประลองต่อแล้ว เจ้าเองก็รู้ดีที่สุด”
เลือดกำเดายังคงไหลไม่หยุด น้ำลายปะปนกับอาเจียนยังติดอยู่ตรงมุมปากของเขา
หมัดของข้าที่ซัดเข้าลิ้นปี่ทำให้พลังของเขาสะดุด เขาไม่อาจแม้แต่จะขยับตัวอย่างอิสระ
