แต่ไม่มีฝ่ายใดถูกบดขยี้โดยสิ้นเชิง และไม่มีใครตกใจไปมากกว่ากู่จอลยอบเอง
‘…เป็นไปได้ยังไง?’
ขยะของตระกูลกู่…
เมื่อปีที่แล้ว เขายังนอนกองอยู่แทบเท้าข้า อาเจียนออกมาด้วยความไร้ความสามารถแท้ๆ
แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้น?
ภายในเวลาไม่ถึงปี เขามาถึงจุดนี้ได้อย่างนั้นหรือ?
“เริ่มประลองได้”
อาวุโสสองเอ่ยขึ้น
กู่จอลยอบจับจ้องไปที่กู่หยางชอนดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง
เขายกกระบี่ไม้ขึ้นในลักษณะเฉียง พร้อมโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย
กระบี่เจ็ดทิศเก้ามังกร
มันคือกระบี่หลักที่ใช้กันในตระกูลกู่
และมันเข้ากันได้อย่างสมบูรณ์กับเคล็ดเพลิงบรรพชนที่กู่จอลยอบฝึกฝนมา…
กระบี่อันคมกริบของกู่จอลยอบ
กู่จอลยอบฝึกฝนวรยุทธ์ที่เน้นความเร็วและความคมกริบ โดยใช้กระบวนท่าชักดาบเป็นพื้นฐาน
เขามองดูกู่หยางชอนที่ยังคงยืนนิ่งไม่ขยับแม้การประลองจะเริ่มขึ้นแล้ว
‘ข้ากังวลไปเสียเปล่า’
เขาคิดเช่นนั้น
ตั้งแต่หัวจรดเท้ากู่หยางชอนเต็มไปด้วยช่องโหว่ อีกฝ่ายคงต้องใช้พลังทั้งหมดของตนไปกับการต้านพลังปราณของข้าแน่ๆ
อีกไม่กี่ก้าวกู่หยางชอนก็จะเข้าสู่ระยะของดาบข้าแล้ว และเมื่อนั้น โอกาสชนะของข้าก็จะอยู่แค่ปลายดาบ
ถึงแม้เมื่อครู่จะเผลอใจไปกับวีซอลอาแต่ข้าก็ต้องไม่ลืมเป้าหมายที่แท้จริง
ไม่ว่ากู่หยางชอนจะเข้าประชิดมาด้วยวิธีใด ข้าจะโจมตีจุดตายของเขาทันที และเขาจะไม่มีทางป้องกันได้
