ต่อให้ดิ้นรนขนาดไหน ข้าก็จะทำให้เขาพ่ายแพ้แบบหมดสภาพที่สุด
ข้าจะได้บรรลุเป้าหมาย และยังได้สาวใช้ที่งดงามไปพร้อมกัน
เป็นชัยชนะที่คุ้มค่าทั้งสองทาง
แต่ทันทีที่การประลองเริ่มขึ้นกู่จอลยอบกลับพบว่ามีบางอย่างผิดปกติ
ทำไมกัน?
‘ทำไมข้าถึงเข้าไปใกล้เขาไม่ได้?’
นี่มันเกิดอะไรขึ้น?
แค่พุ่งเข้าไปโจมตีเท่านั้นเองไม่ใช่หรือ?
ไม่ว่าจะเป็นพลังภายใน ความเร็ว หรือกำลัง ข้าก็เหนือกว่า
แต่ข้ากลับไม่สามารถขยับเข้าไปได้เลย
แปะ
เหงื่อเย็นหยดหนึ่งไหลลงมาตามแก้มของข้า
‘เป็นเพราะความร้อนสินะ’
ข้าพยายามหาเหตุผลให้ตัวเอง ข้าจะยอมรับไม่ได้ว่าตัวเองกำลังถูกกดดัน
ไม่มีทาง…
“นี่”
เสียงของกู่หยางชอนทำให้ข้าสะดุ้ง
“ทำอะไรอยู่?”
“…เจ้าหมายถึงอะไร?”
“เจ้าจะเอาแต่ยืนเฉยๆหรือจะบุกเข้ามา?”
“…ธรรมเนียมของการประลอง คือการให้ผู้ที่อ่อนแอกว่าเป็นฝ่ายเปิดก่อน”
“อ่อนแอ? เจ้าหมายถึงใคร? ข้าอย่างนั้นรึ?”
กู่หยางชอนหัวเราะเยาะ พลางเอ่ยอย่างเย้ยหยัน
“แล้วทำไมเจ้าถึงดูตัวสั่นนักล่ะ?”
กู่จอลยอบกัดริมฝีปาก
แม้แต่เขาเองก็รู้ว่าท่าทางของเขาในตอนนี้แปลกเกินไป
แล้วตอนนั้นเองกู่หยางชอนก็พูดขึ้นมา
“เมื่อกี้เจ้าบอกว่าข้าเคยพ่ายแพ้ให้เจ้าจนต้องนอนซมไปเดือนหนึ่งใช่ไหม?”
เขาหมุนคอไปมา เสียงกร๊อบ กร๊อบดังขึ้นอย่างน่าขนลุก
“แล้วมันเกี่ยวอะไร?”
กู่จอลยอบถามอย่างระแวดระวัง
กู่หยางชอนยิ้ม
