กู่จอลยอบกลิ้งไปตามพื้นหลายตลบ ก่อนจะหยุดอยู่ห่างออกไปราวห้าก้าว
ร่างกายของเขาสั่นสะท้านจากแรงกระแทก
แม้จะพยายามยันตัวลุกขึ้นมา แต่ใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยเลือดจากจมูกที่แตก
กู่หยางชอนมองภาพนั้นก่อนจะถามขึ้น
“ข้าจะถามเป็นครั้งสุดท้าย… เจ้าจะให้ข้าบุกก่อนจริงๆหรือไม่?”
กู่จอลยอบตาเบิกกว้าง มือสั่นระริก
ขณะเดียวกันอาวุโสสองที่เฝ้ามองอยู่ก็คิดขึ้นมาในใจ
‘…เจ้าโง่ เจ้าก็บุกเข้าไปเรียบร้อยแล้วไม่ใช่หรือ?’
แต่เขาไม่ได้พูดออกมา
◇◆
ข้ามักได้ยินมาตลอดว่าศิลปะการต่อสู้มีไว้เพื่อปกป้องผู้อื่น โดยเฉพาะในตระกูลกู่ เราได้รับการปลูกฝังแนวคิดนี้มาตั้งแต่เกิด
เรียนวรยุทธ์เพื่อปกป้องผู้คน ฝึกฝนให้แข็งแกร่งเพื่อโอบอุ้มผู้อื่น เป็นคำสอนที่ข้าได้ยินซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนฝังอยู่ในหัว
แต่เมื่อข้าเติบโตขึ้น ข้ากลับรู้สึกว่ามันเป็นเพียงเรื่องไร้สาระ
เพราะความจริงแล้ว ศิลปะการต่อสู้ก็คือศาสตร์ของการฉีกกระชากและทำลาย มันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อฆ่า
ขึ้นอยู่กับว่าเราจะใช้มันเพื่อปกป้องหรือทำลายเท่านั้นเอง เป็นเพียงทางเลือกของแต่ละคน
แต่ข้า…
ข้าได้เห็นความจริงของมันมากพอแล้ว ข้าเคยเผชิญกับมันมาอย่างเจ็บปวดจนแทบทนไม่ไหว และข้าไม่ต้องการเผชิญมันอีก
….
ไอ้เด็กกู่จอลยอบนั่นคงคิดว่าพลังของข้าถูกใช้จนหมดแล้ว
แต่ไม่…
ความร้อนที่ข้าแผ่เมื่อครู่นี้ไม่ได้จางหายไป
