แต่…นั่นเป็นเรื่องของชาติที่แล้ว
“ชาตินี้ ข้ายังไม่ได้ข้องเกี่ยวกับลัทธิมารเลยด้วยซ้ำ”
“ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ยุทธภพก็ยังไม่มีวี่แววของ ‘มารสวรรค์’ หรือแม้แต่มารตัวใดเลย”
“แล้วนี่มันเรื่องอะไรกัน?”
ข้าลองออกแรงบีบ “แก่นพลัง” ที่โปร่งใสในมือ มันแตกสลายอย่างง่ายดาย
นี่คือสัญลักษณ์ของพลังที่ถูก “เคล็ดวิชามารดูดกลืนสวรรค์” ดูดกลืนไปจนหมดสิ้น
และที่สำคัญ…
ข้าสัมผัสได้ว่าพลังภายในของข้าเพิ่มขึ้น แม้เพียงเล็กน้อยก็ตาม
“พลังภายในเพิ่มขึ้นไม่ใช่เรื่องดีหรือไง?”
ถ้ามองเผินๆ มันควรเป็นเรื่องดีแต่ปัญหามันไม่ได้อยู่ที่ปริมาณพลังภายใน
เพราะผู้ที่กลายเป็นมาร…ไม่ได้เป็นเพราะพวกเขาฝึกฝนวิชามาร แต่เป็นเพราะพวกเขาถูก “ปราณมาร” กลืนกิน!
“ปราณมาร” เป็นสิ่งที่ทำให้พลังของผู้ฝึกยุทธ์แปดเปื้อน
ไม่ว่าจะเป็น “เคล็ดวิชาไท่เก๊กของบู๊ตึ๊ง” หรือ “เคล็ดวิชาดอกเหมยของฮวาซาน”หากถูกปนเปื้อนด้วยปราณมาร พลังที่เคยบริสุทธิ์ก็จะมืดหม่น
และข้ารู้ดีว่าผู้ที่ถูกกลืนกินโดย “ปราณมาร” จะลงเอยเช่นไร
“…แต่เดี๋ยวก่อน”
“ทำไมร่างกายข้าถึงไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของปราณมาร?”
ข้ารีบใช้ “เคล็ดเพลิงอัคคีเก้ากงล้อ” เพื่อตรวจสอบลมปราณในร่างกาย
“ไม่มี…?”
“ไม่มีร่องรอยของปราณมารเลยสักนิด!?”
“ถ้าปราณมารเข้าไปในร่างกาย มันจะต้องทิ้งร่องรอยไว้แน่”
พลังที่แปลกแยกเช่นนั้น เป็นไปไม่ได้เลยที่ข้าจะมองข้าม
