…!
ความรู้สึกเดิมเกิดขึ้นมวลพลังในร่างกายเพิ่มขึ้นเล็กน้อย
“แค่นี้ข้าไม่กังวล”
“แต่…”
ปัญหาคือ…
ครั้งนี้…มันแตกต่างจากเมื่อครู่
“ข้ารู้สึกถึงพลังแปลกปลอม”
พลังที่ข้าไม่อยากสัมผัสอีกมันอยู่ที่นี่
“แย่แล้ว…”
มันคือปราณมารแน่นอน ข้าไม่มีทางเข้าใจผิดได้
แม้จะมีเพียงเล็กน้อย แต่มันก็ขยายตัวอย่างรวดเร็ว พยายามกัดกินพลังภายในของข้าเหมือนสัตว์หิวโหย
แต่ในขณะที่ปราณมารกำลังจะดูดกลืนพลังของข้า…
ฟุ่บ!
“อะไรนะ…?”
แทนที่จะถูกกลืนเคล็ดเพลิงอัคคีเก้ากงล้อ กลับเป็นฝ่ายกลืนกินปราณมารเสียเอง
ข้าอ้าปากค้าง มันเป็นสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนไม่แม้แต่ครั้งเดียวในอดีตชาติ
“มันกำลังชำระล้างปราณมารงั้นหรือ?”
คำว่า “ชำระล้าง” เป็นคำที่เหมาะสมหรือไม่?
เพราะในสายตาของข้า… มันไม่ใช่แค่การขจัด แต่มันกลืนกินไปทั้งหมด
พลังของปราณมารที่เคยก่อความหวาดกลัวให้แก่โลกยุทธภพ ถูกข้ากลืนเข้าไปอย่างไร้ร่องรอย?
ในอดีต ข้าเคยเห็นยอดยุทธ์ของฝ่ายธรรมะถูกกลืนกินโดยปราณมารแม้แต่วิชาของสำนักเต๋าหรือเคล็ดวิชาของเส้าหลิน ก็ไม่สามารถต้านทานมันได้
แล้วทำไม…เคล็ดเพลิงอัคคีเก้ากงล้อของข้าถึงสามารถทำเช่นนี้ได้?
ข้ากัดฟันแน่นทุกอย่างมันผิดเพี้ยนตั้งแต่ข้าหวนคืนมาเกิดใหม่
“แต่ก็นับว่าเป็นเรื่องดี…”
“ถ้าข้าสามารถกลืนกินปราณมารและแปรเปลี่ยนมันเป็นลมปราณของข้าเองได้ล่ะก็…”
