นี่มันเกิดอะไรขึ้น… มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่…
ด้วยเหตุผลบางอย่าง ข้าพบว่าตัวเองยืนอยู่กลางตลาดที่ครึกครื้น.
ข้าเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าอย่างช้าๆ .
ท้องฟ้าที่ไร้เมฆ มีเพียงดวงอาทิตย์ที่ส่องแสงจ้า ทำให้ข้าต้องหรี่ตาลง.
แสงอาทิตย์ที่ข้าไม่ได้เห็นมานานช่างเจิดจ้าจนทำให้ดวงตาของข้าแสบพร่า.
เมื่อข้ามองไปรอบๆ ก็เห็นชาวบ้านมากมายเดินซื้อของจากแผงลอยไปมา รวมถึงพ่อค้าแม่ค้าที่พยายามเรียกลูกค้าด้วยเสียงอันดัง.
แผงลอยเหล่านั้นเต็มไปด้วยไอร้อนที่ลอยขึ้นจากอาหารที่กำลังเตรียมเสิร์ฟให้ลูกค้า กลิ่นของซาลาเปานึ่งอบอวลไปทั่วอากาศ.
เสียงตะโกนของพ่อค้าที่พยายามเพิ่มยอดขาย ผสมผสานกับเสียงพูดคุยอย่างตื่นเต้นของฝูงชนรอบตัว ทำให้บรรยากาศยิ่งคึกคัก.
ข้าจำได้ว่าตอนเด็กๆ ข้าเคยอาศัยอยู่ในที่ที่มีตลาดที่ดูคล้ายกันมาก.
มันผ่านไปนานแค่ไหนแล้วตั้งแต่ข้าได้เห็นตลาดที่มีชีวิตชีวาเช่นนี้? คงจะเป็นสิบปีได้กระมัง.
‘นี่คือความฝันหรือ?’
ข้าน่าจะตายไปแล้ว เมื่อหัวใจของข้าพังทลาย.
ถ้าเป็นเช่นนั้น ทำไมสิ่งนี้ถึงเกิดขึ้นตอนนี้?
หรือข้ากำลังเผชิญภาพหลอนอันแสนสั้นหลังจากตาย? ข้าถึงกับคิดถึงอดีตอันสงบสุขของตัวเองถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
ข้าใช้ชีวิตอย่างแสนเศร้าหมอง บางทีนั่นอาจทำให้ข้าโหยหาชีวิตธรรมดาๆ มากกว่าสิ่งใด.
“น่าขันสิ้นดี”
