ดวงตาของข้ากว้างขึ้น เมื่อรู้ว่าข้าสามารถพูดได้อีกครั้ง แต่เดิมมันควรเป็นไปไม่ได้ เนื่องจากลำคอของข้าเคยได้รับบาดเจ็บสาหัสจนกลายเป็นใบ้เมื่อหลายปีก่อน.
ถึงแม้สิ่งนี้จะน่าตกใจ แต่กลับมีสิ่งอื่นที่ทำให้ข้ารู้สึกประหลาดใจยิ่งกว่าคือเสียงที่เปล่งออกมานั้น เป็นเสียงที่ไม่คุ้นเคยบางเบาและแหลมสูง มันเหมือนกับเสียงของเด็กชายที่ยังไม่โตเต็มวัย.
หลังจากตระหนักถึงเรื่องนี้ ข้าก็สังเกตเห็นมือของข้าที่ใสสะอาด ปราศจากรอยแผลเป็นที่ข้าจำได้.
ไม่มีทางที่มือเล็กๆ เหล่านี้จะเป็นของร่างผู้ใหญ่ของข้า.
มุมมองของข้าก็ต่ำกว่าที่คุ้นเคยมาก ราวกับว่าร่างกายของข้าถอยกลับไปสู่วัยเด็ก.
“นี่มันคือความทรงจำเก่าของข้าหรือ?”
ถ้าเป็นเช่นนั้น ช่วงเวลาในความทรงจำนี้เกิดขึ้นเมื่อใดกัน?
ข้าไม่มีความทรงจำเลยว่าตัวเองเคยเดินเล่นในตลาดตอนอายุเท่านี้.
เมื่อคิดเช่นนี้ ข้าจึงเริ่มมองไปรอบๆ และเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งที่ดูร้อนรนราวกับกำลังตามหาใครบางคน.
จากความทรงจำในวัยเด็ก ข้าคิดว่าชายคนนั้นน่าจะเป็นองครักษ์ของข้า.
พูดถึงความทรงจำในวัยเด็ก ข้าจำได้ว่าวันที่ข้าเจอเด็กคนนั้น คือวันที่ข้าแอบหนีออกมาจากบ้านและมุ่งหน้าไปยังตลาดที่คึกคัก.
ในขณะที่กำลังเดินสำรวจแผงลอยต่างๆ อย่างไร้จุดหมาย ข้าบังเอิญเจอเด็กคนหนึ่งเข้า.
เด็กที่เพิ่งพบหน้ากันครั้งแรกกลับทักทายข้าด้วยความร่าเริง เพียงเพราะพวกเราดูเหมือนจะอายุเท่ากัน.
