จากนั้นนางก็เอื้อมมือไปหยิบมันฝรั่งอุ่นๆ จากตะกร้าใบใหญ่ที่ดูจะใหญ่กว่าศีรษะของนาง แล้วส่งมาให้ข้า แม้ข้าจะไม่รู้เลยว่ามันฝรั่งนั้นมาจากที่ใด.
“อยากกินมันฝรั่งไหม?”
เหตุการณ์เดียวกันนี้เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่นี้เอง.
“หา?”
ข้าได้ยินเสียงนางพูดบางอย่าง ในขณะที่ข้ากำลังจมอยู่ในความคิดของตัวเอง.
มันเป็นสถานการณ์ที่น่าตกใจจนข้าลืมไปว่าจะตอบกลับอย่างไร.
ตอนนั้นข้าพูดอะไรกับนางกันนะ?
‘เจ้ากล้าดียังไงถึงยื่นของแบบนี้มาให้ข้า!’
น่าจะเป็นอะไรทำนองนี้.
หรือข้าอาจจะตอบกลับด้วยถ้อยคำที่แย่ยิ่งกว่านั้นก็ได้ ทำไมข้าต้องพูดจาเสียมารยาทกับนางด้วยเล่า? จะเป็นเพราะเสื้อผ้าที่สกปรกของนางหรือเพราะมันฝรั่งในมือของนาง ข้าเองก็ไม่แน่ใจ.
ในตอนนั้น ข้าเป็นแค่เด็กนิสัยเสียที่อ่อนต่อโลก ไม่ต้องการข้อแก้ตัวใดๆ .
หากข้ารู้ว่าเด็กคนนั้นจะเติบโตไปเป็นอะไร หากข้ารู้ว่าอนาคตของข้าจะเป็นเช่นไร ข้าจะปฏิบัติต่อนางต่างออกไปหรือไม่?
ข้าบอกไม่ได้จริงๆ เพราะในตอนนั้นข้าเป็นเพียงเด็กที่ทั้งอวดดีและไร้เดียงสาเกินไป.
“เอ่อ… เอ่อ… เจ้าคงไม่ชอบมันฝรั่งสินะ?”
เด็กหญิงลังเลที่จะพูดต่อ เมื่อเห็นว่าข้าไม่มีปฏิกิริยาใดๆ .
ข้าไม่รู้ว่านางใช้ชีวิตอย่างไร แต่เสื้อผ้าของนางเปรอะเปื้อนไปด้วยดินอย่างชัดเจน.
ไม่เพียงเท่านั้น เส้นผมที่ยาวและยุ่งเหยิงของนางยังปิดบังใบหน้าจนมองไม่เห็นชัดเจน.
