หากเจ้าเห็นนางตอนนี้ เจ้าคงคิดว่านางเป็นขอทานแน่ๆ ข้าหัวเราะเยาะเบาๆ เมื่อในที่สุดก็เข้าใจสถานการณ์ที่ตัวเองเผชิญอยู่.
“ถ้าความทรงจำนี้คือสิ่งที่ถูกเปิดเผยให้ข้าเห็น ข้าคงเสียใจกับมันมากทีเดียว”
“หา?”
เด็กหญิงเอียงศีรษะด้วยความสับสนหลังได้ยินข้าพึมพำ.
ภาพลวงตาเช่นนี้จะช่วยลบล้างความเสียใจของข้าได้หรือ?
‘ไม่มีทาง’
แม้จะเป็นเช่นนั้น ข้าก็ยังหยิบมันฝรั่งจากตะกร้าของนางมา.
ริมฝีปากของนางแย้มยิ้มกว้างทันทีที่เห็นข้าหยิบมันฝรั่งขึ้นมา.
เมื่อเห็นฟันของนางที่หลอไป ข้าก็อดสงสัยไม่ได้ว่านางเสียฟันไปได้อย่างไร.
ในขณะที่จ้องมองใบหน้าเปื้อนยิ้มนั้น ข้าพูดขึ้น.
“ขอบใจมาก ข้าจะกินมันด้วยความเต็มใจ”
คำตอบที่ต่างออกไปโดยสิ้นเชิงจากสิ่งที่ข้าเคยพูดก่อนหน้านี้.
“อ-อื้ม! นั่นมันฝรั่งจากสะ-สวนของคุณตาข้าเชียวนะ!”
หลังตอบกลับด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น นางก็หยิบมันฝรั่งจากตะกร้ามากัดคำโต.
ข้าลองทำตามนางและกัดมันฝรั่งในมือบ้าง.
แต่ปัญหาก็คือ มันฝรั่งนั้นยังร้อนจัด.
แปลกนัก…
‘ทำไมข้าถึงรู้สึกร้อน ทั้งที่นี่น่าจะเป็นเพียงความฝัน?’
นี่คือความจริงหรือ? หรือความฝันนี้สมจริงถึงเพียงนั้น?
ขณะที่ข้าไม่สามารถกัดมันฝรั่งอีกคำได้เพราะความร้อน.
“ฮะฮะ! หน้าเจ้าขึ้นสีแดงเลย!”
นางหัวเราะเยาะเมื่อเห็นข้าพยายามกัดมันฝรั่งอย่างทุลักทุเล.
ทั้งที่มันฝรั่งของนางก็น่าจะร้อนเหมือนกัน แต่นางกลับกินมันได้สบายๆ .
