หลังจากพยายามต่อสู้อยู่พักใหญ่ ข้าก็สามารถกินมันฝรั่งจนหมดได้ แม้จะต้องทนกับความเจ็บปวดในปาก.
“อร่อยใช่ไหม?”
“ใช่… มันอร่อยมาก”
คำพูดนั้นไม่ใช่คำโกหกเลย มันฝรั่งนั้นอร่อยจริงๆ .
ข้าสงสัยว่า ทำไมถึงสามารถรับรู้รสชาติได้ในความฝันเช่นนี้ แต่ก็น่าแปลกใจที่มันฝรั่งนั้นมีรสชาติที่ดีมาก.
ในขณะที่ข้ากำลังเคี้ยวคำสุดท้ายของมันฝรั่ง ชายที่ข้าจำได้ว่าเป็นองครักษ์ของข้าเดินเข้ามาหาเรา.
“คุณชาย…?”
องครักษ์ขมวดคิ้วพลางเดินเข้ามา มองเด็กหญิงที่อยู่ตรงหน้าข้าด้วยสายตาไม่ไว้วางใจ.
เขาวางมือซ้ายลงบนด้ามกระบี่โดยสัญชาตญาณ เตรียมพร้อมที่จะชักออกมา.
“เจ้าอาจหาญยิ่งนักที่กล้าแตะต้อง”
“เจ้ามียักกวาไหม?”
“หา?”
“เจ้ามียักกวาไหม”
ใบหน้าขององครักษ์เต็มไปด้วยความงุนงง เมื่อข้าพูดแทรกเขา.
ใครจะไปคาดคิดว่าองครักษ์จะมียักกวาอยู่ในตัว? แต่สิ่งที่น่าตกใจคือ เขามีจริงๆ .
เขายื่นยักกวาให้ข้าด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสับสน.
“เจ้าอยากลองกินนี่ดูไหม?”
ข้ายื่นยักกวาที่ได้รับจากองครักษ์ให้กับเด็กหญิง.
แม้ข้าจะยังมองไม่เห็นใบหน้าของนางที่ถูกปกคลุมด้วยเส้นผมยุ่งเหยิง แต่ข้ารับรู้ได้ว่านางแปลกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้.
“จ-จริงหรือ? เจ้าจะให้ข้าจริงๆ หรือ!?”
“เจ้ามอบมันฝรั่งอร่อยๆ ให้ข้า ข้าคงทำได้เพียงตอบแทนเจ้าด้วยของเล็กน้อยชิ้นนี้”
