ในตอนนั้น ข้าแทบจะใช้ชีวิตอยู่กับขนมหวาน บางทีนั่นอาจเป็นเหตุผลที่องครักษ์มักพกยักกวาติดตัวไว้เพื่อปลอบข้าเวลาข้าอาละวาด.
ถูกบังคับให้พกขนมหวานอยู่เสมอทั้งที่เป็นองครักษ์… เขาคงไม่ได้เรียนวรยุทธ์มาเพื่อทำงานแบบนี้หรอก.
‘พอมาคิดดูแล้ว ข้าก็รู้สึกผิดอยู่เล็กน้อย’
โดยที่ไม่รู้ถึงความลังเลภายในใจของข้า เด็กหญิงกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ หลังจากได้รับยักกวา.
ทุกครั้งที่นางกระโดด ข้าก็อดกังวลไม่ได้ว่ามันฝรั่งในตะกร้าของนางจะตกลงมา.
“ขอบคุณมากๆ เลย! นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าได้กินอะไรแบบนี้!”
“อย่างนั้นหรือ? เอ่อ… เจ้าพอมีอีกไหม?”
“ขออภัยขอรับ คุณชาย แต่ชิ้นนั้นเป็นชิ้นสุดท้ายแล้ว…”
ข้ารู้สึกผิดหวังเล็กน้อยที่ไม่สามารถมอบยักกวาให้นางได้อีก.
ขณะเดียวกัน องครักษ์ก็มองข้าด้วยสายตาแปลกๆ เพราะการกระทำของข้าดูแปลกสำหรับเขา.
“เจ้ามองข้าทำไม?”
“ไม่มีอะไรเลยขอรับ คุณชาย”
เด็กหญิงกัดยักกวาที่ได้รับมา ในขณะที่วางตะกร้ามันฝรั่งลงบนพื้นอย่างระมัดระวัง นางถือยักกวาไว้แน่นราวกับกลัวจะทำมันตก.
ทันทีที่นางกัดคำแรก ไหล่ของนางก็ยกขึ้นเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น.
“อ-อร่อยมาก…”
“ข้าขอโทษด้วยนะ ข้าอยากให้มากกว่านี้ แต่ชิ้นนั้นเป็นชิ้นสุดท้ายแล้ว”
เด็กหญิงส่ายศีรษะเมื่อได้ยินที่ข้าพูด.
การส่ายศีรษะของนางหมายความว่านางไม่เป็นไร หรือว่านางกำลังรู้สึกผิดหวังกันแน่?.
