ยักกวาหายวับไปภายในไม่กี่คำ ซึ่งก็สมเหตุสมผล เพราะคนที่กินมันคือเด็กที่สามารถจัดการมันฝรั่งขนาดใหญ่เท่ากำปั้นผู้ใหญ่ได้ในพริบตา.
ข้าสังเกตเห็นน้ำตาคลอที่มุมดวงตาของนางเมื่อกินยักกวาจนหมด.
“นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าได้กินอะไรอร่อยขนาดนี้…”
“ข้ายินดีที่เจ้าอร่อยกับมัน”
ทันใดนั้น นางหยิบมันฝรั่งจากตะกร้าขึ้นมากัด แต่ดูเหมือนความพึงพอใจของนางจะไม่เท่ากับตอนที่นางกินยักกวา.
เพียงแค่ได้ลิ้มรสขนมหวานครั้งแรก ก็เปลี่ยนความชอบของนางไปแล้วหรือ?
เด็กหญิงลังเลเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามขึ้น.
“ขอบคุณมาก! เอ่อ…ข้าขอทราบชื่อของท่านได้ไหม?”
ทันใดนั้น นางดูเขินอายขึ้นมามากเมื่อเทียบกับตอนที่นางยื่นมันฝรั่งให้ข้า.
การถามชื่อมันน่าอายขนาดนั้นเลยหรือ?
“กู่หยางชอน ข้ามีนามว่ากู่หยางชอน”
ข้าบอกนางด้วยน้ำเสียงชัดเจน.
เป็นเวลานานแล้วที่ข้าไม่ได้เอ่ยชื่อของตัวเองออกมาดังๆ .
“กู่หยางชอน…”
หลังจากที่ได้รู้ชื่อของข้า เด็กหญิงเผยสีหน้าเขินอายเล็กน้อยก่อนจะยิ้ม และในขณะที่นางกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง…
ชายชราเร่งรีบฝ่าฝูงชนเข้ามา ก่อนจะกอดเด็กหญิงแน่นเข้ากับอก.
“นี่เจ้ากำลังทำอะไร!”
“อ๊ะ! ท่านปู่!”
“ปู่บอกเจ้าแล้วไม่ใช่หรือว่าอย่าไปไหนมาไหนคนเดียวโดยที่ไม่มีปู่!”
ดูเหมือนนางจะตกใจ แต่แทนที่จะผลักเขาออกไป นางกลับซุกตัวเข้าไปในอ้อมกอดของคุณตาอย่างอบอุ่น.
จากนั้นนางก็ยิ้มให้ชายชราที่ทำท่าจะเริ่มดุนาง.
