“ข้าปลอดภัยดี! มันฝรั่งก็ไม่เป็นอะไรเหมือนกัน!”
นางยกตะกร้าที่เต็มไปด้วยมันฝรั่งขึ้นมาโชว์ด้วยความภาคภูมิใจ.
แม้จะไม่สนใจข้อเท็จจริงที่ว่ามันฝรั่งยังคงปล่อยไอร้อนออกมา ชายชราที่กอดเด็กหญิงก็เริ่มมองข้าด้วยสายตาที่สั่นเทา.
ราวกับว่าเขากลัวว่าข้าจะมีปฏิกิริยาอย่างไร.
บางทีเสื้อผ้าที่เรียบร้อยของข้าที่ไม่เข้ากับบรรยากาศรอบข้าง หรือความเป็นไปได้ที่เด็กหญิงอาจทำให้ข้าไม่พอใจ อาจเป็นเหตุผลที่ทำให้เขามีท่าทีเช่นนี้.
ชายชราพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ.
“หลานสาวตัวน้อยของข้ายังไม่รู้ประสีประสา… ข้าหวังว่าหลานสาวของข้าจะไม่ได้ล่วงเกินท่าน คุณชาย…”
ข้ารับรู้ได้ทันทีว่าเขากำลังแสร้งทำเป็นชายชราผู้แสนอ่อนแอและน่าสงสาร.
ชายคนนี้คือหนึ่งในสามจอมปราชญ์สวรรค์ ผู้ที่ยืนอยู่เหนือเหล่าจอมยุทธนับไม่ถ้วน แม้แต่ผู้นำแห่งสหพันธมิตรยุทธภพเองก็ไม่อาจกล้ากระทำการใดๆ ที่ไม่ให้เกียรติเขา.
“โอ้ ไม่มีปัญหาใดๆ เลย ท่านผู้อาวุโส เด็กคนนี้ช่างมีน้ำใจยิ่งนักที่แบ่งปันมันฝรั่งแสนอร่อยให้ข้ากินในยามหิว ข้ารู้สึกซาบซึ้งมากทีเดียว”
ชายชราเบิกตากว้างมองข้าด้วยความตกใจเล็กน้อย อาจเป็นเพราะน้ำเสียงที่เป็นทางการของข้า แม้ว่าข้าจะดูเป็นเพียงเด็ก.
ข้าอดสงสัยไม่ได้ว่าข้าพูดเกินไปหรือเปล่า แต่ในเมื่อมันเป็นเพียงความฝัน ข้าจึงคิดว่าเรื่องนี้คงไม่สำคัญเท่าไรนัก.
