ข้ายิ้มขื่นเมื่อได้ยินคำตอบขององครักษ์ เขาอาจคิดว่าข้าหมายถึงการกลับไปยังบ้านของข้า.
แต่แท้จริงแล้ว ข้าไม่สามารถแม้แต่จะจำทางกลับบ้านได้.
‘ช่างมันเถอะ แต่ทำไมข้ายังไม่ตื่นเสียที?’
ข้าทำทุกอย่างเสร็จแล้วไม่ใช่หรือ? ทำไมข้าถึงยังไม่ตื่นจากความฝันนี้? ข้าไม่เคยมีความฝันที่ยาวนานขนาดนี้มาก่อน.
“คุณชาย? ท่านกำลังเดินผิดทางนะขอรับ”
ข้ายังคงเดินไปในทางที่ผิด ในขณะที่พยายามรื้อฟื้นความทรงจำอันเลือนรางของข้า.
ทุกครั้งที่ข้าเดินผิดทาง องครักษ์จะบอกเส้นทางที่ถูกต้องให้ข้า ซึ่งข้าก็เดินตามจนหาทางกลับบ้านได้.
‘ช่างมันเถอะ ยังไงนี่ก็จะจบลงในไม่ช้าอยู่แล้ว’
ข้าเริ่มรู้สึกไม่ชอบใจในความฝันที่บังคับให้ข้าต้องทนอยู่ในภาพลวงตานี้ ทั้งที่ข้าได้เตรียมใจยอมรับความตายแล้ว แต่ข้าก็ทำอะไรไม่ได้.
ในที่สุด ข้าก็ปล่อยตัวเองไปตามเหตุการณ์ เพราะคิดว่าความฝันนี้คงจบลงในอีกไม่นาน.
แต่ไม่กี่วันต่อมา ข้าก็ได้ตระหนักว่า…
“…ทำไมความฝันบัดซบนี้ถึงยังไม่จบเสียที?”
นี่ไม่ใช่ความฝันเลย.
