หลังจากที่ข้ามองจุดที่ชายชราหายตัวไปอยู่ครู่หนึ่ง ข้าก็หันหลังกลับไป พร้อมกับองครักษ์ของข้า.
ประเด็นที่ว่าเขาคือจักรพรรดิกระบี่สวรรค์หรือไม่ ไม่ได้สำคัญอะไรเลย.
สิ่งเดียวที่ข้าคิดถึงคือเด็กหญิงที่โบกมือลาข้าขณะอยู่ในอ้อมแขนของชายชรา.
เด็กหญิงที่มอบมันฝรั่งให้ข้าด้วยรอยยิ้มกว้าง เด็กหญิงที่มีความสุขราวกับเป็นเจ้าของโลก เพียงแค่ได้รับยักกวาชิ้นเล็กๆ .
ทั้งหมดนั้นช่างตรงกันข้ามกับหญิงสาวผู้ปลิดชีพมารสวรรค์ด้วยดวงตาเย็นชา.
‘กระบี่สวรรค์ วีซอลอา’
เด็กหญิงคนนั้นไม่ใช่ใครอื่น นางคือกระบี่สวรรค์ วีซอลอาเอง.
และนั่นคือครั้งแรกที่ข้าพบกับนาง.
แน่นอนว่า ในความทรงจำดั้งเดิมของข้า ไม่มีการลาจากที่ดีเช่นนี้.
แต่เดิม ข้าเคยโยนตะกร้ามันฝรั่งของนางทิ้งไปอย่างไร้ความปรานี.
วีซอลอาในวัยเยาว์ร้องไห้เสียใจเพราะถูกทำร้าย ข้ากลับหัวเราะเยาะนาง ก่อนจะเดินจากไป.
ถึงแม้ข้าจะเป็นแค่เด็กนิสัยเสีย แต่พฤติกรรมของข้าในวันนั้นกลับเกินขอบเขตไปมาก และไม่มีข้อแก้ตัวใดๆ ที่จะอธิบายได้.
“…ข้าคงต้องขอตัวเช่นกัน”
ข้าไม่รู้ว่าทำไม หรืออย่างไร ข้าถึงสามารถมองเห็นเหตุการณ์นี้ได้ ทั้งๆ ที่ตัวเองกำลังจะตาย.
ไม่ว่าอย่างไร ข้าจะไม่มีความเสียใจเหลืออีกแล้ว หลังจากเปลี่ยนความทรงจำนี้ให้เป็นสิ่งที่ข้าพึงพอใจ.
ข้าไม่อาจแน่ใจได้ แต่ข้าหวังว่ามันจะเป็นเช่นนั้น.
“ใช่แล้ว กลับกันเถอะ”
