แต่ถึงกระนั้น ความคิดเหล่านั้นก็กำลังจะสิ้นสุดลงในไม่ช้า.
ข้าซ่อนความคิดภายในใจเอาไว้ และพูดกับเด็กหญิงด้วยรอยยิ้ม.
“หากเรามีโอกาสได้พบกันอีกครั้ง ข้าหวังว่าจะได้เจอกัน มันฝรั่งของเจ้ามันอร่อยมากจริงๆ ”
ข้าโบกมือให้เบาๆ ขณะที่เด็กหญิงตอบกลับด้วยรอยยิ้มกว้าง นางโบกมือทั้งสองข้างไปมา.
ชายชราผู้มากับนางเอ่ยขอโทษซ้ำๆ กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่สิ่งนั้นกลับทำให้ข้ารู้สึกหวาดกลัวมากขึ้น เพราะข้ารู้ตัวตนที่แท้จริงของเขา.
ชายชราผู้เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกผิดคนนั้นกอดเด็กหญิงไว้แน่น ก่อนจะหายลับไปในฝูงชน.
“ข้ากลัวแทบตาย…”
ชื่อของชายชราคนนั้นคือ วี ฮโยกุน.
เขาคือชายคนแรกที่รวมโลกซึ่งกำลังล่มสลายนี้ไว้ด้วยกัน ชายผู้กอบกู้โลกจากการถูกกลืนกินโดย ‘มังกรดำ’ ด้วยการแทงกระบี่ลงไปที่หัวใจของมัน พร้อมสลักตราแห่งความยุติธรรมไว้.
เขาเคยเป็นผู้นำแห่งสหพันธมิตรยุทธภพมาหลายทศวรรษ ชายผู้ปลูกฝังความหวาดกลัวแก่ผู้ที่กล้าท้าทายเขา.
และสุดท้าย อีกชื่อที่ผู้คนรู้จักเขาก็คือ ‘จักรพรรดิกระบี่สวรรค์’
เขาหายตัวไปทันทีที่ส่งมอบตำแหน่งผู้นำให้กับผู้สืบทอด.
นั่นเป็นเหตุผลที่ข้าไม่อาจเข้าใจได้ว่า ทำไมเขาถึงเลี้ยงดูเด็กคนหนึ่งในฐานะชายชราผู้แสนอ่อนแอ.
ที่สำคัญ ไม่มีใครคาดคิดว่าชายชราผู้น่าสงสารคนนี้จะเป็นหนึ่งในสามบุรุษที่ได้รับการยกย่องมากที่สุดในโลก.
