ระบบระเบียบตรรกะที่ชัดเจน หลินตงเสวี่ยพยักหน้ารับคำพลางก้มหน้าจดบันทึกคำสั่งการลงในสมุด
“งั้นผมขอตัวก่อนละกัน วันนี้ยังไม่ได้เริ่มทำมาหากินเลย ถ้าคืนนี้ไม่ได้ออกไปวิ่งรถรับผู้โดยสารสักสองสามเที่ยว มีหวังได้นอน ‘ดมลมตะวันตกเฉียงเหนือ’ [2] อดตายแน่ มีเรื่องด่วนอะไรก็โทรหาผมแล้วกันนะ” เฉินซื่อเอ่ยปากพลางสาวเท้าเดินมุ่งตรงไปยังประตูทางออกของบริษัท
ทว่าหลังจากแยกย้ายกับหลินตงเสวี่ยแล้ว เฉินซื่อกลับไม่ได้ขับรถออกไปตระเวนหารับผู้โดยสารอย่างที่ปากว่า แต่เขากลับเลือกที่จะขับรถดิ่งตรงไปยังจุดเกิดเหตุแทน หลังจากผ่านมาสามวัน เจ้าหน้าที่ตำรวจได้ทำการรื้อถอนเทปกาวสัญลักษณ์สีเหลืองที่ใช้ปิดกั้นพื้นที่ออกไปจนหมดสิ้นแล้ว เฉินซื่อซุกมือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋ากางเกงพลางก้าวเท้าเดินทอดน่องช้าๆ ไปตามแนวหาดหินที่มืดสลัว เสียงเกลียวคลื่นซัดสาดดังก้องอยู่ในรูหู
สายตาของเขาคอยกวาดมองไปตามพื้นดินเพื่อเสาะหาเบาะแสที่อาจจะหลงเหลืออยู่ ทว่าหลังจากผ่านศึกมรสุม ลมแดดและสายลมพัดกระหน่ำมาหลายวัน มันจึงแทบไม่หลงเหลือร่องรอยอะไรให้เห็นเลยแม้แต่น้อย
หลังจากเดินวนสำรวจอยู่หลายรอบแต่ก็คว้าน้ำเหลว เฉินซื่อก็หลุดหัวเราะออกมาพลางพึมพำกับตัวเองเสียงเบา “เรื่องราวมันก็ผ่านพ้นไปตั้งนานนมแล้ว… ทำไมจิตวิญญาณเดิมๆ ในใจแกมันถึงยังไม่ยอมมอดดับลงไปอีกนะ? หรือว่านี่… มันจะเป็นโชคชะตาที่ฟ้าลิขิตมาให้แกกันแน่?”
และในจังหวะที่เขาเงยหน
