ฉินซื่อก็เริ่มปฏิบัติการนอกลู่นอกทางด้วยการรื้อค้นสิ่งของตามลิ้นชักโต๊ะทันที หลินตงเสวี่ยกระซิบเอ็ดเสียงเบา “นี่คุณ! ทำบ้าอะไรของคุณเนี่ย? การกระทำแบบนี้มันผิดขั้นตอนและระเบียบปฏิบัติของตำรวจนะ!”
“ก็ผมไม่ใช่ตำรวจนี่คุณ” เฉินซื่อเอ่ยหน้าตายพลางหยิบกล่องยาเสพติดสองสามกล่องออกมาจากลิ้นชักแล้วโยนโครมลงบนโต๊ะ ในตอนนั้นเองพลันมีเสียงฝีเท้าเดินใกล้เข้ามาจากทางด้านนอก หลินตงเสวี่ยรีบเตือน “ทำไมคุณไม่รีบเก็บทุกอย่างเข้าที่เดิมฮะ?!”
เฉินซื่อทำเป็นหูทวนลมขัดคำสั่งของเธอ เฉินจวินเดินถือแก้วน้ำชาเข้ามาในห้อง เฉินซื่อจึงเอ่ยปากขอโทษแบบขอไปที “ขออภัยด้วยนะครับ พอดีเมื่อกี้ผมถือวิสาสะเปิดรื้อค้นลิ้นชักของคุณนิดหน่อย”
เฉินจวินแสดงสีหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากคัดค้านอะไรออกมา
“กล่องยาพวกนี้… ถ้าผมจำไม่ผิด มันเป็นยาที่ใช้สำหรับรักษาโรคหนองใน (Gonorrhea) นี่ครับ คุณกำลังปิดบังซ่อนเร้นอะไรพวกเราอยู่หรือเปล่า?”
“โรค…โรคหนองในงั้นเหรอคะ?” หลินตงเสวี่ยหันไปมองเด็กหนุ่มตรงหน้า ชายคนนี้ดูยังไงก็ไม่มีท่าทางเหมือนพวกคนเจ้าชู้ประตูดินที่ชอบเที่ยวผู้หญิงเลยสักนิด
“เรื่องนี้… คือเรื่องนี้…” เฉินจวินเม้มริมฝีปากแน่นพลางเอ่ยจึกๆ กักๆ ด้วยความอับอาย
“ผมหวังว่าคุณจะไม่ปิดบังข้อมูลอะไรกับเจ้าหน้าที่ตำรวจนะครับ ไม่ต้องกังวลใจไปหรอก คำพูดทุกอย่างที่พูดในห้องนี้ ผมรับรองว่าจะไม่หลุดรอดไปถึงหูคนนอกแน่นอ
