ยก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถาม “สรุปแล้ว…คุณเป็นใครกันแน่?”
“ก็แค่ผู้ชายคนหนึ่งที่ชื่นชอบการดูซีรีส์สืบสวนสอบสวนของฮ่องกงกับไต้หวันมากๆ ไงล่ะครับ พอใจกับคำตอบนี้ไหม?” เฉินซื่อหัวเราะเบาๆ
“เลิกพูดจาไร้สาระได้แล้ว! ฉันไม่มีวันเชื่อหรอก!” หลินตงเสวี่ยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา
เฉินซื่อจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบ “เอาละ… ยินดีที่จะร่วมมือกับผมหรือยัง?”
“คุณต้องตอบคำถามของฉันมาก่อน ฉันไม่มีวันทำงานร่วมกับคนที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้าหรอกนะ”
“เอาเป็นว่าตอนนี้ผมยังบอกคุณไม่ได้ก็แล้วกัน คิดซะว่าผมเป็น ‘ยอดฝีมือในหมู่สามัญชน’ [1] คนหนึ่งโอเคไหม? ไว้ถ้าพวกเราสองคนเริ่มสนิทสนมคุ้นเคยกันมากกว่านี้เมื่อไหร่ ผมจะเล่าเรื่องราวทั้งหมดเกี่ยวกับตัวผมให้คุณฟังเอง!” เฉินซื่อเลิกคิ้วกวนๆ ส่งสายตาเจ้าเล่ห์
“ใครจะไปอยากสนิทกับคุณกันฮะ? อย่ามาเนียนเอาเปรียบฉันนะ!” หลินตงเสวี่ยเงื้อมือขึ้นทำท่าเหมือนจะทุบเขา
“ไอยา! ไอยา!” [2] เฉินซื่อแกล้งทำเป็นร้องโอดโอยอ้อนวอนขอความเห็นใจจนกระทั่งหลินตงเสวี่ยยอมลดมือลง จากนั้นเขาจึงเสนอขึ้นว่า “งั้นพวกเรามาตั้งกฎเหล็กในการร่วมมือกันหน่อยดีกว่า!”
“ว่ามาสิ!”
“ข้อแรก… อย่าเที่ยวถามเรื่องตัวตนของผมบ่อยนัก เพราะผมเองก็จำเป็นต้องมีความเป็นส่วนตัวบ้าง ข้อต่อมา เรื่องนี้ต้องถูกเก็บเป็นความลับชั่วคราว ผมจะคอยช่วยเหลือคุณในการสืบสวนอยู่เบื้องหลังเงียบๆ และถ้าหากคดีนี้สำเร็จ ความดีความชอบทั้งหมดก็จ
