ะตกเป็นของคุณคนเดียว แน่นอนว่าถ้าคุณอยากจะแบ่งรางวัลให้ผมบ้างนิดๆ หน่อยๆ นั่นก็แล้วแต่ความกรุณาของคุณ และข้อสุดท้าย… คุณจำเป็นต้องเชื่อใจผมอย่างหมดหัวใจ”
หลินตงเสวี่ยแทบไม่อยากจะเชื่อว่าจะมีเรื่องดีๆ แบบนี้เกิดขึ้นในโลก ยอดฝีมือจากภาคประชาชนเสนอตัวเข้าช่วยคดีแถมยังยกความดีความชอบให้เธอทั้งหมด หญิงสาวเอ่ยถามด้วยความระแวง “ทำไมคุณถึงยอมทำขนาดนี้?”
“เพราะผมชอบไงล่ะ!”
ใบหน้าของหลินตงเสวี่ยขึ้นสีแดงระเรื่อ “คุณพูดจาบ้าอะไรเนี่ย?”
“ผมหมายความว่าผมชอบการไขคดีต่างหากล่ะคุณ และอีกอย่าง ผมเห็นพี่ชายของคุณกำลังนำทีมสืบสวนไปในทิศทางที่ผิดมหันต์ ผมเลยอยู่นิ่งเฉยไม่ได้ ในฐานะบุรุษผู้รักความยุติธรรม ผมจำเป็นต้องยื่นมือเข้ามาจัดการกับสิ่งที่รู้ว่ามันไม่ถูกต้อง”
“คุณเป็นคนดีมีคุณธรรมขนาดนั้นเชียว?” หลินตงเสวี่ยทำสีหน้าไม่เชื่อถือเลยสักนิด
“ผมก็เคยบอกคุณไปก่อนหน้านี้แล้วไง การเป็นคนมีคุณธรรมกับการเป็นคนเสียสละไร้ผลตอบแทนมันเป็นคนละเรื่องกัน หลังจากเรื่องนี้จบลง ผมก็มีรางวัลที่อยากได้อยู่แล้ว… คุณต้องเลี้ยงข้าวผมมื้อหนึ่งไงล่ะ!”
หลินตงเสวี่ยเม้มริมฝีปากแน่น ชายคนนี้ช่างคาดเดาได้ยากและเธอไม่สามารถมองเขาได้ทะลุปรุโปร่งเลยสักนิด บางทีเธอควรลองเชื่อใจเขาดูสักครั้ง อย่างไรเสีย เขาก็ดูกระเหี้ยนกระหือรือและมีความสามารถในการไขคดีจริงๆนั่นแหละ
อีกอย่าง ลึกๆ แล้วเธอเองก็ต้องการการยอมรับในผลงานและความดีความชอบม
