มรับสารภาพผิด การกระทำของคุณแบบนี้จะไปเผชิญหน้ากับระบบยุติธรรมทางอาญาของประเทศได้ยังไง? คุณยังกล้าส่องกระจกมองตัวเองในเครื่องแบบนี้อยู่อีกเหรอ? แล้วพวกประชาชนล่ะ? คุณจะกล้าสู้หน้าพวกเขาได้ยังไง?”
“แก!” หลินชิวผูสูดหายใจเฮือกใหญ่พลางเดินวนไปวนมาด้วยความโกรธแค้นจนกัดฟันกรอด
“พี่คะ!” หลินตงเสวี่ยกระซิบลืมเตือนเสียงเบา เพราะกลัวว่าหลินชิวผูจะฟิวส์ขาดทำอะไรสิ้นคิดลงไปเพราะความบันดาลโทสะ
ทว่าเฉินซื่อกลับไม่ได้สะทกสะท้านต่อท่าทีอันลนลานของหลินชิวผูเลยแม้แต่น้อย เขายังคงพ่นคำพูดออกมาฉอดๆ โดยไม่ได้สังเกตเห็นบรรยากาศในห้องที่กำลังเปลี่ยนไป “ถ้าวันนี้ผมยอมรับสารภาพผิด ไม่เพียงแต่ตัวผมเท่านั้นที่จะต้องทนทุกข์ทรมาน ครอบครัวของผมก็ต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย ยิ่งไปกว่านั้น ผู้ล่วงลับก็จะไม่ได้รับความยุติธรรมหรือนอนตายตาหลับ และสุดท้าย ฆาตกรตัวจริงก็ยังคงลอยนวลอยู่ข้างนอก ดีไม่ดีมันอาจจะไปก่อคดีซ้ำอีกในอนาคตด้วยซ้ำ คุณรู้ไหมว่าการกระทำของคุณมันกำลังทำร้ายคนตั้งกี่คนพร้อมๆ กัน? กัปตันหลินครับ… น้ำหมึกเพียงหยดเดียวในสำนวนคดีนี้ มันคือหยดเลือดนับพันหยดของปวงชนเชียวนะครับ คุณต้องรอบคอบให้มากกว่านี้สิ!”
“ดูท่าแกจะไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาจริงๆ สินะ!” หลินชิวผูเงื้อมือขึ้นด้วยความโกรธจัด
หลินตงเสวี่ยและเจ้าหน้าที่บันทึกข้อมูลถึงกับตัวแข็งทื่อด้วยความตกใจ ทว่าในวินาทีนั้นเอง เฉินซื่อกลับจงใจโขกศีรษะของตัวเอ
