สองชั่วโมงต่อมา ประตูห้องสอบสวนก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง เจ้าหน้าที่ตำรวจสองนายรีบวิ่งหน้าตาตื่นออกมา “กัปตันครับ ผมไม่ไหวแล้วว่ะ ไอ้หมอนี่มันโต้แย้งด้วยเหตุผล ตรรกะ แถมยังมีรายละเอียดถี่ถ้วนจนพวกเราต้อนมันไม่จนมุมเลย กัปตันต้องเข้าไปสอบสวนมันด้วยตัวเองแล้วละครับ!”
หลินชิวผูวางถ้วยชาในมือลง “งั้นฉันจะเข้าไปคุยกับเขาหน่อย!”
หลินตงเสวี่ยรีบคว้าเสื้อแจ็กเก็ต “ฉันไปด้วยค่ะ!”ถ้าไม่ได้เห็นสีหน้าเคร่งเครียดของพี่ชายด้วยตาตัวเองคงเสียดายแย่
เมื่อทั้งสองเดินเข้าไปในห้องสอบสวน เฉินซื่อก็เริ่มบ่นอุบอิบ “เก้าอี้นี่นั่งไม่สบายเลยครับ ริดสีดวงของผมจะกำเริบอีกรอบแล้วเนี่ย พอจะหาเบาะรองนั่งให้หน่อยได้ไหม?”
หลินตงเสวี่ยวางแฟ้มข้อมูลคดีลงบนโต๊ะพลางแค่นเสียงหึ “ตอนที่คุณเลือกที่จะฝ่าฝืนกฎหมาย คุณก็ต้องเตรียมใจรับสภาพแบบนี้อยู่แล้ว ถ้าอยากอยู่อย่างสุขสบาย ก็ควรจะใช้ชีวิตเป็นคนดีอยู่บ้านซะตั้งแตแรก!”
