“ทักษะเทวะงั้นรึ? ดี! ศิษย์น้องกู้ไม่ทำให้ข้าผิดหวังจริงๆ!”
เมื่อเห็นปราณกระบี่เพียงสายเดียวของกู้หย่วนฟาดฟันอาวุธปราณที่ตนควบแน่นไว้จนแหลกสลาย หลิวซินจวินกลับไม่โกรธ ซ้ำยังดีใจ เขาระเบิดเสียงหัวเราะลั่น
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ศิษย์น้องกู้ ลองรับดาบของข้าดูสักกระบวนท่า!”
ขณะที่เขากำลังจะลงมือ กู้หย่วนกลับยกมือขึ้นห้ามเอาไว้
“ช้าก่อน!!”
รอยยิ้มของหลิวซินจวินยังคงเดิม ทว่าแววตากลับคมกริบขึ้นมา
“เหตุใดเล่า? หรือว่าศิษย์น้องกู้อยากจะกลับคำเสียแล้ว?”
“กลับคำน่ะคงไม่ถึงขั้นนั้นหรอก”
กู้หย่วนยิ้มบางๆ แล้วกล่าว
“ท่านกับข้าแค่ประลองฝีมือกันเฉยๆ มันออกจะน่าเบื่อไปสักหน่อย สู้เรามาเพิ่มเดิมพันกันสักนิดดีหรือไม่?”
“เดิมพันรึ?”
หลิวซินจวินประหลาดใจเล็กน้อย ถามกลับว่า
“ความหมายของศิษย์น้องกู้ก็คือ…”
กู้หย่วนตอบอย่างตรงไปตรงมา
“การประลองของเรา ให้แต่ละฝ่ายหยิบยกของสิ่งหนึ่งออกมาเป็นเดิมพันเพื่อกระตุ้นความกระตือรือร้น ผู้ชนะจะได้ครอบครองของวิเศษของอีกฝ่ายไป”
“ในเมื่อศิษย์น้องมีอารมณ์สุนทรีย์ ศิษย์พี่อย่างข้าย่อมไม่มีข้อกังขา”
หลิวซินจวินตอบรับอย่างตงฉินไม่อิดออด
