เขาไม่คิดเลยสักนิดว่า การประลองกับผู้บำเพ็ญเพียรที่เพิ่งทะลวงเข้าสู่ระดับเทียนเหริน หมาดๆ ตัวเขาจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบขวดหยกใบหนึ่งออกมาจากถุงเก็บของ ทันทีที่เปิดจุกขวด กลิ่นหอมของโอสถอันเข้มข้นก็พลันฟุ้งกระจายตลบอบอวลไปทั่วทั้งหุบเขา
ไม่ว่าใครก็ตามที่ได้สูดดมกลิ่นหอมนี้ ล้วนรู้สึกผ่อนคลายไปทั้งสรรพางค์กาย กระทั่งลมปราณแท้จริงในร่างยังโคจรไหลเวียนได้รวดเร็วยิ่งขึ้น
“หืม? กลิ่นโอสถนี้ช่างซับซ้อนนัก คล้ายคลึงกับโอสถแก่นหยก ทั้งยังคล้ายโอสถวิญญาณโลหิต ซ้ำยังมีกลิ่นอายของโอสถผสานไขกระดูกปะปนอยู่…”
ผู้ดูแลวัยกลางคนผู้หนึ่งที่มีความเชี่ยวชาญในศาสตร์แห่งการปรุงโอสถ เพียงแค่จมูกสูดดม ก็สามารถแยกแยะกลิ่นของเม็ดยาต่างๆ ออกมาได้ ทว่าพอดมไปดมมา เขากลับต้องชะงักงัน
“ไม่ถูกสิ! เหตุใดในนี้ถึงมีกลิ่นของโอสถปี้หลัวสุริยันจันทราอยู่ด้วยเล่า? นี่มันโอสถวิญญาณระดับสุดยอดที่สามารถเปลี่ยนวิญญาณหยินให้เป็นหยาง ซึ่งมีเพียงปรมาจารย์ระดับหยินเสินเท่านั้นถึงจะมีสิทธิ์ครอบครองเชียวนะ!”
