ท่านประมุขสำนักไม่ได้สั่งการอะไรเป็นพิเศษ แค่ให้พวกเราดูสถานการณ์แล้วพลิกแพลงเอาเอง”
“ดูสถานการณ์แล้วพลิกแพลง…”
นักพรตเฮ่อหลิงพยักหน้าอย่างเข้าใจความหมายของประโยคนี้ดี
“ศิษย์ของเจ้าก็ถือเป็นผู้เยาว์ของข้า เจอกันครั้งแรก ข้าจะไม่มีของรับขวัญให้ก็คงดูไม่ดี แก่นแท้อี่มู่ชิ้นนี้ ข้าควบแน่นมันขึ้นมาเล่นๆ ก็ขอมอบให้เจ้าก็แล้วกัน”
เจินจวินคูมู่เอามือไพล่หลัง เดินไปที่ต้นไผ่เตี้ยๆ ต้นหนึ่ง ยื่นมือเด็ดใบไผ่มาหนึ่งใบ แล้วสะบัดนิ้วเบาๆ ใบไผ่นั้นก็ปลิวไปตกอยู่ในมือของกู้หย่วน
กู้หย่วนก้มลงมอง ก็เห็นว่าใบไผ่ในมือได้กลายสภาพเป็นผลึกแก้วสีเขียวมรกตขนาดเทาลูกแก้ว ภายในนั้นอัดแน่นไปด้วยพลังชีวิตอันมหาศาล ราวกับว่าหากโยนลงพื้น มันก็จะงอกเงยกลายเป็นป่าทึบขึ้นมาในพริบตา
แก่นแท้อี่มู่ เป็นวัสดุวิญญาณธาตุไม้ในห้าธาตุ มักจะเกิดจากการควบแน่นโดยฝีมือมนุษย์ สามารถใช้หลอมสร้างอุปกรณ์เวทหรือของวิเศษ ใช้เป็นส่วนผสมในการหลอมโอสถหรือฝึกฝนพลังเทวะ หรือกระทั่งกลืนกินเข้าไปเพื่อดูดซับพลังงานโดยตรงก็ได้ มีเพียงปรมจารย์ระดับจินตานผู้ยิ่งใหญ่ที่ฝึกฝนวิชาเต๋าและพลังเทวะธาตุไม้เท่านั้น จึงจะสามารถสกัดและควบแน่นมันออกมาจากรากไม้หรือต้นหญ้าวิญญาณได้
และแก่นแท้อี่มู่ที่อยู่ในมือของเขาชิ้นนี้ เห็นได้ชัดว่าถูกควบแน่นโดยยอดฝีมือระดับหยินเสิน คุณภาพจึงยอดเยี่ยมไร้ที่ติ
“ขอบพระคุณท่านปู่ทวดขอรับ”
กู้หย่วนรีบกล่าวขอบคุณ
เจินจวิ
