ะชักดาบออกมา
พูดด้วยดาบ!
ในขณะนี้ เสียงสวดมนต์ของแม่มดดังขึ้นอีกครั้ง และเถาวัลย์มีหนามที่พันอยู่กับแวมไพร์ก็เติบโตขึ้นเป็นหนามแหลมขึ้นอย่างกะทันหัน เหมือนมีดสั้นที่แหลมคม แทงทะลุร่างกายของเขาอย่างรุนแรง
“อ๊า!”
แวมไพร์ผู้ถูกแทงด้วยรูเลือดนับสิบรู ร้องเสียงแหลมสูงออกมาอย่างบ้าคลั่ง ทันใดนั้นร่างของมันก็ขยายตัวราวกับลูกโป่ง ทำลายหนามที่พันรอบตัวจนหมดสิ้น
รวมถึงหนามยาวๆที่ทิ่มแทงทั่วตัว!
เสื้อคลุมที่เขาสวมอยู่ก็ขาดวิ่น เผยให้เห็นร่างสีดำสนิทคล้ายกับร่างค้างคาว ดวงตาสีแดงก่ำเบิกกว้าง เขี้ยวที่โผล่ออกมาจากมุมปากก็ยาวขึ้นหลายเท่า
ทันใดนั้นแวมไพร์ก็กระโดดสูงขึ้นไปในอากาศและพุ่งเข้าหาโรนันที่อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตร
เห็นได้ชัดว่าเขาเกลียดโรนันถึงขีดสุดและไม่สนใจแม่มดที่อยู่ข้างหลังเขาเลย!
“หลีกทางไป!”
โรนันได้ยินเสียงร้องวิตกกังวลของออเดรย์
แต่เขายืนนิ่งและฟาดดาบไขว้ในมือไปทางพวกแวมไพร์ที่กำลังพุ่งเข้ามาหาเขา
แวมไพร์ที่อยู่ในสภาวะระเบิดก็ยื่นกรงเล็บออกไปคว้าดาบทันที
อาวุธธรรมดาๆ นี่มันไม่มีพลังสังหารเลยสักนิด เขาแค่คว้ามันมาบิด แล้วก็หักคอโรแนน
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่แวมไพร์ไม่เคยคาดคิดก็คือ ทันทีที่กรงเล็บของมันสัมผัสกับดาบ ดาบก็ตัดผ่านผิวหนังที่แข็งและตัดเอ็น เนื้อ และกระดูกโดยไม่ลังเลเลย!
เพราะดาบของโรนันได้รวมพลังพลังจิตเอาไว้
กรงเล็บของแวมไพร์ครึ่งหนึ่งตกลงไปอย่างเงียบๆ แต่พลังการฟัน
