ของดาบไขว้ไม่ได้หยุดลงเลย โดยตัดมันออกเป็นสองซีกในมุม 45 องศา
เลือดสกปรกและอวัยวะภายในพุ่งออกมา!
โรนันชักดาบออกมาและก้าวถอยหลัง โดยแทบจะหลีกเลี่ยงเลือดสกปรกที่อาจจะพุ่งใส่ตัวเขาได้
ร่างทั้งสองข้างของแวมไพร์ตกลงสู่พื้น
แต่ถึงแม้จะต้องทนทุกข์ทรมานจากการโจมตีอันเลวร้ายเช่นนี้ แวมไพร์ก็ยังไม่ตาย และเม็ดเลือดจำนวนนับไม่ถ้วนก็งอกออกมาจากส่วนที่หักของร่างกายส่วนบนและเริ่มงอกขึ้นมาใหม่
เมื่อเห็นเช่นนี้ โรนันก็ก้าวไปข้างหน้า ฟาดดาบไขว้ไปอีกครั้ง และตัดหัวของชายคนนั้น!
เขาแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับแวมไพร์เลย แต่เขารู้ว่าการจะฆ่าสิ่งมีชีวิตชั่วร้ายเช่นนั้นได้ จำเป็นต้องตัดหัวและแทงที่หัวใจ ไม่เช่นนั้นไม่ว่าบาดแผลจะร้ายแรงแค่ไหนก็ยังสามารถฟื้นตัวได้
พัฟ! พัฟ! พัฟ!
เถาวัลย์สีเขียวสามเถาผุดขึ้นมาจากพื้นดินรอบๆ แวมไพร์ และในทันใดนั้นก็มีใบอวบๆ สามใบที่คล้ายกับผักบุ้งทะเลงอกออกมา จากนั้นก็ก้มลงอย่างรวดเร็วและกัดหัวและลำตัวส่วนบนและส่วนล่างของแวมไพร์
ด้วยเสียงเคี้ยวอันน่าขนลุกหลายครั้ง แวมไพร์ก็หายตัวไปจากสายตาของโรนันโดยสิ้นเชิง
จากนั้นเถาวัลย์สีเขียวทั้งสามก็ถอยกลับลงสู่พื้นดินพร้อมกับของที่ได้มาอย่างพึงพอใจ!
มันเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
โรนันสูดหายใจเข้ายาวและโค้งคำนับแม่มดตรงหน้าเขา: “คุณนอร์ตัน เราพบกันอีกครั้งแล้ว”
“คุณเรย์มอนด์ โปรดเรียกฉันว่าออเดรย์”
ออเดรย์ นอร์ตันยกฮู้ดขึ้นและแสดงความเคาร
