ในบรรดาคนเหล่านี้ คนที่มีความรู้สึกซับซ้อนที่สุดก็คือหยางฮั่น
ลองนึกย้อนกลับไปตอนที่กู้หย่วนเพิ่งเข้ามาในหออวี้ติ่งและต้องการจะเป็นคนเก็บสมุนไพร เขานี่แหละที่เป็นคนต้อนรับ
หยางฮั่นยังจำใบหน้าของกู้หย่วนตอนที่เพิ่งมาถึงหออวี้ติ่งได้เป็นอย่างดี กู้หย่วนในตอนนั้นเต็มไปด้วยความอ่อนหัดและนอบน้อม เสื้อผ้าที่สวมใส่ก็เต็มไปด้วยรอยปะชุน
ทว่าตอนนี้ กู้หย่วนกลับพลิกโฉมหน้า กลายเป็นบุคคลสำคัญที่แม้แต่เจ้าหอของเขายังต้องรับมืออย่างระมัดระวัง
แม้ในใจจะคิดเช่นนั้น แต่ภายนอกเขากลับไม่กล้าแสดงอารมณ์ใดๆ ออกมาเลย บนใบหน้ามีแต่ความเคารพนบนอบ
ผู้รู้รักษาตัวรอดเป็นยอดคน
ไม่ว่าในอดีตกู้หย่วนจะเป็นอย่างไร แต่อย่างน้อยในตอนนี้ ฐานะของกู้หย่วนก็แตกต่างจากเดิมอย่างสิ้นเชิง เขาจำต้อง… และต้องปรับท่าทีให้ถูกต้องอย่างเด็ดขาด!
…
“ศิษย์พี่เซี่ยสายตาแหลมคมยิ่งนัก”
เมื่อเห็นเซี่ยมิ่งหยางไม่มีท่าทีผิดธรรมชาติแม้แต่น้อย ปรับตัวเข้ากับการเปลี่ยนแปลงสถานะได้อย่างเป็นธรรมชาติเหลือเชื่อ คำว่าศิษย์น้องกู้ก็เรียกได้ลื่นไหลสุดๆ กู้หย่วนก็แอบด่าในใจว่าเป็นจิ้งจอกเฒ่า ก่อนจะรับคำตามมารยาท
