ประกายตาของกู้หย่วนวูบไหว นึกถึงกู่หนอนไหมน้ำแข็งที่หลัวเซิงเคยพูดถึงตอนที่เขาเจอเว่ยชวนครั้งแรก
เว่ยชวนผู้นี้มีฝีมือไม่ธรรมดา ไอเย็นสีฟ้าที่แผ่ออกมาจากการยกมือหรือขยับเท้าล้วนหนาวเหน็บจับกระดูก อานุภาพร้ายกาจยิ่งนัก เกรงว่าคงจะมีความเกี่ยวข้องกับกู่หนอนไหมน้ำแข็งตัวนี้ไม่น้อยเลยทีเดียว
กู้หย่วนไม่แน่ใจว่าไอ้ของพรรค์นี้จะมีพิษหรือไม่ เขาจึงหาเศษผ้าขี้ริ้วมาห่อมันไว้ แล้วนำกลับไปที่พัก
“จี๊ดๆ! จี๊ดๆ!”
ใครจะไปคิดว่าพอเขามาถึงสวนหลังบ้าน เงาร่างสีเขียวเล็กจิ๋วสายหนึ่งก็กระโดดดึ๋งๆ พุ่งเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับส่งเสียงร้องแหลมปรี๊ด กระโดดขึ้นมาเกาะบนตัวกู้หย่วน ท่าทางดูตื่นเต้นดีใจเป็นอย่างมาก
“เสี่ยวชิง?”
กู้หย่วนตกตะลึงไปเล็กน้อย
“เป็นอะไรไปเนี่ย?”
ขณะที่กำลังพูด ก็เห็นเสี่ยวชิงพุ่งตรงไปที่ซากกู่หนอนไหมน้ำแข็งในมือของเขา กู้หย่วนตั้งใจจะห้ามตามสัญชาตญาณ
“เดี๋ยวก่อน นั่นมันกู่หนอนไหมน้ำแข็งนะ อาจจะมีพิษ เจ้ากินไม่…”
พูดยังไม่ทันขาดคำ ก็เห็นเสี่ยวชิงอ้าปากกว้าง ฮุบซากกู่หนอนไหมน้ำแข็งที่มีขนาดตัวพอๆ กับมันกลืนลงท้องไปในคำเดียว
คำพูดของกู้หย่วนจุกอยู่ที่คอหอย ได้แต่พึมพำ
